![](https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEho2H9GZnU0siw1XhHVh-BXmEdZ5t5cupA-tKeKQZg7LfEM2ITHmFRcLcjZGxTTwDZw4cTnq4OnMwNYUgA4FBcRDr64AAwzZb7QpppmWZVhH_uwij3wC3QiAS4ySuBBddtEmQfvTL7TcSo/s400/69731_178731578812522_100000270433170_549518_5071590_n.jpg)
က်ေနာ္ ပထမဦးဆုံး အဖမ္းခံရတာ ၁၉၈၇ ခုႏွစ္ စက္တင္ဘာ ၇ ရက္ေန႔။ စက္တာဘာ ၅ ရက္ေန႔မွာ ၇၅ က်ပ္တန္ေတြ သိမ္းတယ္ဆုိၿပီးေတာ့ မဆလ က ေၾကညာတယ္။ က်ေနာ္တို႔ စက္တင္ဘာ ၆ ရက္မွာ ကန္႔ကြက္စာေတြတင္တယ္။ ေက်ာင္းသား ၂၁ ေယာက္လက္မွတ္ထုိးတယ္။ အထူးသျဖင့္ RIT က မ်ားတယ္၊ စက္မႈေက်ာင္းသားေတြေပါ့။
၇ ရက္ေန႔မွာ က်ေနာ္တို႔ အဖမ္းခံရတယ္။ အင္းစိန္ေထာင္မွာ ထိန္းသိမ္းထားတယ္။ အဲဒီကေနၿပီးေတာ့ ၁၉၈၈ ေဖေဖာ္ဝါရီ ၁၂ ရက္ေန႔မွာ ျပန္လြတ္တယ္။ မတ္လမွာ ဖုန္းေမာ္ က်ဆုံးသြားတယ္။ ၁၆ ရက္ေန႔ တံတားနီ အေရးေတာ္ပုံျဖစ္တယ္။ ၁၇ ရက္ေန႔မွာ က်ေနာ္ ထပ္အဖမ္းခံရတယ္။ ရာဇူးထဲမွာပဲ၊ ပင္မ တကၠသိုလ္ထဲမွာ အဖမ္းခံရတယ္။
အဲဒီကေန တခါ ဆဲဗင္း ဇူလိုင္မွာ ျပန္လြတ္တယ္။ ျပန္လြတ္ၿပီးေတာ့ က်ေနာ္တို႔ ေထာင္က်ခဲ့တဲ့လူေတြ အကုန္လုံးက ေ႐ႊတိဂုံဘုရားမွာ ေတြ႔ၾကၿပီးေတာ့ ေ႐ွ႕ဆက္ၿပီး ႏုိင္ငံေရးလုပ္ေတာ့မယ္ေပါ့။ ဒီမဆလ အစိုးရျပဳတ္ေအာင္ ခ်ၾကမယ္ေပါ့။ ၈၈ ႀကီးျဖစ္လာတယ္။
အဲဒီေနာက္ပုိင္းမွာ အာဏာသိမ္းတာက ၁၉၈၈ ခုႏွစ္ စက္တင္ဘာလ ၁၈ ရက္ေန႔။ နဝတ ေပါ့၊ သူတုိ႔ကုိယ္သူတုိ႔ နာမည္ေပးၿပီးမွာ သိမ္းတယ္။ အဲတုန္းက ဗိုလ္ခ်ဳပ္မႉးႀကီးေစာေမာင္။ သူတုိ႔အာဏာသိမ္းၿပီးေတာ့ က်ေနာ္တို႔ ဒီဘက္ထြက္ ေျပးတယ္။ ထြက္ေျပးေတာ့ က်ေနာ္ ဘန္ေကာက္ေရာက္ၿပီး ကုလသမဂၢ အတြင္းေရးမႉးခ်ဳပ္ေဟာင္း ဦးသန္႔ မိသားစုနဲ႔အတူ ေနတယ္။
ေနာက္ နယ္စပ္ဘက္ျပန္လာၿပီးေတာ့ ABSDF ရဲ႕ ေက်ာင္းသား တပ္မေတာ္ ထူေထာင္ေတာ့ က်ေနာ္ အဖြဲ႔ဝင္ျဖစ္လာတယ္။ အဲဒီကေန က်ေနာ္ အထူးသင္တန္းေတြ တက္တယ္။ ျပည္တြင္းကုိ ဝင္လုိက္ထြက္လုိက္နဲ႔။ ABSDF တာဝန္နဲ႔ က်ေနာ္သြားေနတာ လွ်ဳိ႕ဝွက္ စာ႐ြက္စာတန္းေတြ သယ္သြားတယ္။ ဆိုေတာ့ ဟုိကေန ျပန္ၿပီးယူလာတာေတြ ႐ွိတယ္။ အဲဒီလုိနဲ႔ ၁၉၉၁ ခုႏွစ္ ဇန္နဝါရီလ ၁၇ ရက္ေန႔မွာ က်ေနာ္ကို ဖမ္းမိသြားတယ္။ က်ေနာ့္ဆီမွာ ေသနတ္ပါတယ္။ လက္ပစ္ဗံုး တလုံးလည္း ႐ွိတယ္။
ဇန္နဝါရီလ ၁၇ ရက္ေန႔မွာ ဖမ္းၿပီးေတာ့ စစ္ေၾကာေရးမွာ ေတာက္ေလွ်ာက္ေနလုိက္တာ မတ္လ ၇ ရက္ေန႔မွာ က်ေနာ့္ကို တရား႐ုံး ခုံ႐ုံး တင္လုိက္တယ္။ ေသဒဏ္ခ်လုိက္တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ သီရိလကၤာက ဗုဒၶဘာသာ ဘုန္းေတာ္ႀကီး ေဒါက္တာ ဝါပုိလာ ရာဟုလာ၊ ေတာင္အဖရိက ဘုန္းေတာ္ႀကီး ဒက္စမြန္တူးတူး၊ အဲဒီ ဘာသာေရးေခါင္းေဆာင္ေတြ၊ တျခားအဖြဲ႔အစည္းေတြ အကုန္လုံးက ကြပ္မ်က္ ျခင္းမျပဳဖုိ႔ နအဖကို ေမတၱာရပ္ခံၾကတယ္။
အဲဒီလုိေနရင္းနဲ႔ ၁၉၉၃ ခုႏွစ္ ဇန္နဝါရီလ ၁ ရက္ေန႔မွာ လြတ္ၿငိမ္းခ်မ္းသာခြင့္ ေၾကညာတယ္။ နအဖရဲ႕ အမ်ဳိးသား ညီလာခံ စေတာ့မယ္။ အဲဒီအထိမ္းအမွတ္နဲ႔ ေပးလုိက္ေတာ့ က်ေနာ္ ေသဒဏ္ကေန အႏွစ္ ၂၀ ေျပာင္းသြားတယ္။ က်ေနာ္ ကုလသမဂၢနဲ႔ တျခားမီဒီယာေတြကို စာထုတ္တာကုိ မိသြားတဲ့ အတြက္ ၁၉၉၄ ခုႏွစ္မွာ က်ေနာ့္ကို စစ္ေခြးတုိက္ထဲ ထည့္လုိက္တယ္။ ျပစ္ဒဏ္တုိက္ထဲ။ အဲဒီကေန ႀကိဳးတုိက္ထဲ ျပန္ထည့္။
ႀကိဳးတုိက္ကေန ေထာင္ေျပာင္းတယ္။ ေထာင္ေျပာင္းေတာ့ က်ေနာ္ ေတာင္ငူေထာင္ကို ေရာက္သြားတယ္။ ၁၉၉၄ ခုႏွစ္။ ၁၉၉၇ ေရာက္လာေတာ့ နဝတ ကေန နအဖ နာမည္ေျပာင္းတယ္။ ဒီဇင္ဘာ ၁ ရက္ေန႔မွာ လြတ္ၿငိမ္းခ်မ္းသာခြင့္ ထပ္ေပးတယ္။
က်ေနာ္ကိုလည္း ေထာင္အာဏာပုိင္ေတြက တရားဝင္ အသိလာေပးတယ္။ က်ေနာ္ အႏွစ္ ၂၀ ကေန ၁၀ ႏွစ္ ျဖစ္သြားတယ္။ ၂ လ အၾကာ၊ ေဖေဖာ္ဝါရီလ၊ အဲဒီမွာ က်ေနာ္နဲ႔အတူ ေသဒဏ္က်ခဲ့တဲ့ တျခားအမႈေတြလည္းပါတယ္။ ရာဇဝတ္မႈေတြလည္း အကုန္လုံးလြတ္သြားၾကတယ္။
က်ေနာ္အလွည့္ေရာက္လာေတာ့ ဗဟုိေထာက္လွမ္းေရးအမိန္႔နဲ႔ ၁၀ ကေန အႏွစ္ ၂၀ ျပန္ခ်တယ္လို႔ တရားမဝင္ ေျပာတယ္။ တရားမဝင္ ေၾကညာတယ္။ ဟိုဘက္မွာ ခံစားခြင့္ ႐ွိတယ္။ ဒီဘက္မွာ တရားမဝင္ တိတ္တိတ္ကေလး ေထာင္ထပ္ခ်တယ္။ ႏွစ္ျပန္တုိးတယ္။ အဲဒါ မေက်နပ္လုိ႔ က်ေနာ္ အစာငတ္ခံ ဆႏၵျပတယ္။ ၈ ရက္ၾကာတယ္။
အဲဒီ အေၾကာင္းေၾကာင့္ က်ေနာ့္ကို ေတာင္ငူေထာင္ကေန ကေလးေထာင္ကုိ ပို႔လုိက္တယ္။ ၾကားမွာ မႏၲေလးမွာ ၃ ည အိပ္ရတာတုိ႔၊ မံု႐ြာေထာင္မွာ ၁ ည အိပ္ရတာတုိ႔ ႐ွိတာေပါ့ေလ။ ကေလးေထာင္မွာေနရင္းနဲ႔ ငွက္ဖ်ားကလည္း ေတာ္ေတာ္ဆုိးတယ္ဗ်၊ ဝန္ထမ္းေတြပါေသတာ။
၂၀၀၂ ခုႏွစ္ ေမလမွာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို ျပန္လႊတ္တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ က်ေနာ္ေထာင္ထဲမွာ။ အဲဒီကာလမွာ ICRC ကုိ ဝင္ထြက္ခြင့္ျပဳေနတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔နဲ႔ ေတြ႔ခြင့္ေပးၿပီးေတာ့ သူတုိ႔ Register လုပ္တယ္။ က်ေနာ္တုိ႔ အဲဒီကာလမွာေတာင္မွ ေထာင္အာဏာပုိင္နဲ႔ ႏုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေတြ ၾကားမွာ ျပႆနာေတြ အမ်ားႀကီး ႐ွိတယ္။ ေနာက္ဆုံး က်ေနာ္တုိ႔ မခံႏုိင္ေတာ့ အစာငတ္ခံ ဆႏၵျပတယ္။ အခု ဒီဘက္ေရာက္ေနတဲ့ NLD-LD ကိုျမင့္ထြန္း ပါတယ္။ အတူတူ အစာငတ္ခံ ဆႏၵျပတာ ၂၁ ရက္ၾကာတယ္။ ေတာ္ေတာ္ေလးကုိ ခံၾကရတာေပါ့။
အဲဒီအေၾကာင္းေၾကာင့္ က်ေနာ္ကို္ ေထာင္ထပ္ေျပာင္းတယ္။ ဒီတခါေျပာင္းေတာ့ အေဖာ္မပါေတာ့ဘူး။ ဘယ္ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားမွ မ႐ွိတဲ့ေထာင္၊ အိႏၵိယနယ္စပ္ကေန ထုိင္းနယ္စပ္ပုိ႔လုိုက္တယ္။ မုိင္းဆတ္ေထာင္ကို ပို႔လုိက္တယ္။ က်ေနာ့္တေယာက္တည္း။
မိုင္းဆတ္ေထာင္ မေရာက္ခင္ ေတာင္ႀကီးေထာင္မွာ ၂၅ ရက္ ထားၿပီးေတာ့ Special Torture ေပးတယ္။ ညဥ္းပန္းႏွိပ္စက္မႈ။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ အခု ခ်င္းမုိင္ မွာ႐ွိေနတဲ့ ကိုေအာင္လတ္တို႔ ဘာတုိ႔ ေတာင္ႀကီးေထာင္မွာ႐ွိတယ္။ သူတုိ႔ကို အကုန္ေတြ႔တယ္။ သူတုိ႔ witness ပဲ။ ICRC ဝင္ထြက္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာေတာင္ ႏွိပ္စက္မႈေတြ လုပ္တယ္။ အိပ္စရာမ႐ွိဘူး။ စားစရာမ႐ွိဘူး။ အဲလုိဘာတခုမွ မေပးတဲ့အျပင္ က်ေနာ္ေထာင္ေျပာင္းေတာ့ က်ေနာ့္ေထာင္ဝင္စာ မ႐ွိဘူး။
မိသားစုကုိ က်ေနာ္ေသၿပီးလုိ႔ က်ေနာ္ကို သပိတ္သြတ္ၿပီးၿပီ၊ အဲဒီအတြက္ ေထာင္ဝင္စာ မ႐ွိေတာ့ဘူးဆိုၿပီး က်ေနာ့္ မိသားစုလာေတာ့ လိမ္ေျပာတယ္ဗ်ာ။ ဒီလူမ႐ွိေတာ့ဘူး၊ သီဟ ဒီေထာင္မွာ မ႐ွိေတာ့ဘူး၊ ႀကိဳက္တဲ့ေနရာမွာ သြား႐ွာဆုိၿပီး မိသားစုက တျခားေနရာမွာသြား႐ွာ၊ ေနာက္ဆုံး ေသၿပီလုိ႔ ဆုံးျဖတ္ၿပီး ဗုဒၶဘာသာ ထုံးတမ္းအစဥ္အလာအရ က်ေနာ္ကို စ်ပန ဘာညာ လုပ္ၿပီးၿပီ။
အဲဒီကေနၿပီးေတာ့ က်ေနာ္ ၂၅ ရက္ Torture ေပးၿပီးေတာ့ ေတာင္ႀကီးကေန မုိင္းဆတ္ကုိ ေျပာင္းတယ္။ အဲဒီရက္ကို က်ေနာ္မွတ္မိတယ္။ ၂၀၀၂ ခုႏွစ္ ဇြန္လ ၁၅ ရက္ေန႔မွာ က်ေနာ္ကို မုိင္းဆတ္ေထာင္ကုိ ေရာက္တယ္။ အဲဒီမွာ ဘာမွမလုပ္ေတာ့ဘူး၊ အေဖာ္လည္း မ႐ွိေတာ့ဘူး။ တုိက္ခန္း ၄ ခန္းနဲ႔ သီးသန္႔တလုံး႐ွိတယ္။ ဘယ္သူနဲ႔မွ ဆက္သြယ္ေျပာဆုိလုိ႔ မရေတာ့ဘူး။ က်ေနာ္တေယာက္တည္းပဲ။ အဲ ၄ ခန္း စလုံး ႀကိဳက္တဲ့ အခန္းေနလုိ႔ရတယ္။ အဲဒီမွာ က်ေနာ္ ၂၀၀၂ ကေန ၂၀၀၈ လြတ္တဲ့အထိ က်ေနာ္ ေနခဲ့ရတယ္။
က်ေနာ့္နဲ႔ အမႈတြဲမွာ ၁ တရားခံ က်ေနာ္ အရင္ဆုံးလြတ္ၿပီး က်န္တဲ့လူေတြက မလြတ္တဲ့လူေတြ႐ွိေသးတယ္။ ျဖစ္ပုံက ခင္ၫြန္႔ ေထာက္လွမ္းေရးေတြ ေထာင္က်၊ ျပဳတ္ၿပီးျဖစ္တဲ့အခ်ိန္၊ ေနာက္တက္လာတဲ့လူေတြက မသိေတာ့ဘူးတဲ့။ ဘာေၾကာင့္မုိ႔လဲဆုိ အေရးႀကီးတဲ့ ဖုိင္ေတြ အကုန္လုံးကုိ အရင္ေထာက္လွမ္းေရးေတြ ဖ်က္ဆီးသြားလုိ႔တဲ့။ ေျပာမယ္ဆုိရင္ နအဖအေနနဲ႔ က်ေနာ္က မလႊတ္သင့္တဲ့လူ။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ့္ကို လႊတ္လုိက္တယ္။
စက္တင္ဘာ ၂၃ ရက္ေန႔ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္မွာ က်ေနာ့္ကုိ လာေျပာတယ္၊ က်ေနာ့္ကို လႊတ္ၿပီဆုိတဲ့အေၾကာင္း။ က်ေနာ္ ပထမေတာ့ မယုံဘူးေလ။ ဒါေပမယ့္ ေနာက္ဆုံးေတာ့ တကယ္ျဖစ္ေနတယ္။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္ ရန္ကုန္ျပန္စရာ မ႐ွိဘူး။ ေလယာဥ္မ႐ွိဘူး။ အဂၤါေန႔ျဖစ္ေနတယ္။
ေနာက္ဆုံး ၾကာသပေတး ေရာက္လာ၊ ေလယာဥ္ Cancel ျဖစ္တယ္ဆုိေတာ့ က်ေနာ္က မေနႏုိင္ေတာ့ဘူး။ ေသာၾကာေန႔ မနက္မွာ မုိင္းဆတ္ကေန တာခ်ီလိတ္ကုိ ပုိ႔တယ္။ ရန္ကုန္ Airway နဲ႔ က်ေနာ့္ကို ပို႔လုိက္တယ္။ ရန္ကုန္ေရာက္တဲ့အခါမွာ ေနာက္ရက္မွာ စေနေန႔ေပါ့။
ေသာၾကာေန႔မွာ က်ေနာ္ ရန္ကုန္ေရာက္တယ္။ က်ေနာ့္ သမီးေလးကို က်ေနာ္မျမင္ဖူးဘူး။ ၁၈ ႏွစ္ျပည့္ေတာ့မွာ အဲဒီအခ်ိန္မွာ။ သမီးက ေအာက္တုိဘာ ၁ ရက္ေန႔ေမြးတာ။ က်ေနာ္ စက္တင္ဘာ ၂၃ လႊတ္ေတာ့ သမီးေမြးေန႔ ကပ္ေနၿပီ။ က်ေနာ္ေရာက္ေတာ့ က်ေနာ့္ အမ်ဳိးသမီး ဆုံးသြားၿပီဆုိတာ အဲဒီက်မွ က်ေနာ္သိရတယ္။
သမီးက က်ေနာ္နဲ႔ အရမ္းစိမ္းတာဗ်ာ။ သမီးေလးက က်ေနာ္ ဇနီးဘက္က မိသားစုနဲ႔ အတူေနတယ္။ သမီးဆီက ျပန္လာတဲ့အခါက်ေတာ့ အိမ္မွာ ေထာက္လွမ္းေရးေတြ ေရာက္ေနၿပီ။ ေအးလြင္ဆုိတာ ၈၈ ေက်ာင္းသား။ နအဖ နဲ႔ေပါင္းတယ္။ သူနဲ႔ ပူးေပါင္းဖုိ႔၊ ေဆာင္းပါးေတြ ေရးဖုိ႔၊ က်ေနာ္မွားတဲ့အေၾကာင္း၊ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ မွားယြင္းတဲ့အေၾကာင္း၊ နအဖ ၾကင္နာတဲ့အေၾကာင္းေတြ က်ေနာ့္ကုိ ေရးခုိင္းတယ္။
အဲဒါဆုိ က်ေနာ့္ကို အခန္းတုိ႔ဘာတုိ႔ ကားတုိ႔ဘာတုိ႔ အကုန္ေပးမယ္။ စီးပြားေရးသာလုပ္၊ ႏုိင္ငံေရးမလုပ္နဲ႔၊ လုပ္ရင္းလည္း သူတုိ႔နဲ႔ ေပါင္းလုပ္၊ လုပ္ေပးမယ္။ အဲဒါကို ၁၄ ရက္တိတိ က်ေနာ္အိမ္ကိုလာၿပီး ၂ ပတ္ေလာက္ ေျပာတယ္။ က်ေနာ္က မလုပ္ႏုိင္ဘူးလုိ႔ ျငင္းတဲ့အခ်ိန္မွာ အဲဒါဆုိရင္ ခင္ဗ်ားက ႏုိင္ငံေရးဆက္လုပ္မွာလား၊ တျခားလူနဲ႔ ေပါင္းမွာလားလို႔ ေမးတယ္။ အဲဒါ က်ေနာ့္ကုိယ္ပုိင္အခြင့္အေရး၊ က်ေနာ္လုပ္ခ်င္လုပ္မယ္ မလုပ္ခ်င္မလုပ္ဘူး။ ခင္ဗ်ားတုိ႔ ဖမ္းခ်င္ဖမ္း၊ မဖမ္းရင္ေနလို႔ ေျပာလိုက္တယ္။ ဒါနဲ႔ သူတုိ႔ ေနာက္ေန႔မလာေတာ့ဘူး။
အဲဒီေနာက္ က်ေနာ္ NLD ႐ုံးကို သြားတယ္။ NLD ႐ုံးက တာဝန္႐ွိတဲ့လူနဲ႔ သြားေတြ႔တယ္။ အဲအခ်ိန္မွာ မင္းကိုႏုိင္အပါအဝင္ ေဌးႂကြယ္တုိ႔ ေထာင္မက်ေသးဘူး၊ တရား႐ုံး ရင္ဆုိင္ေနတဲ့အခ်ိန္။ က်ေနာ္က လြတ္ခါစအခ်ိန္၊ ဘာမွလုပ္လု႔ိမရဘူး။ တခ်ဳိ႕သူငယ္ခ်င္းေတြက ေျပးေနရတယ္၊ ပုန္းေနရတယ္။
အဲဒါ ေနာက္ဆုံး တေန႔က်ေတာ့ က်ေနာ့္ကို ကုိယ္ထိလက္ေရာက္ ရန္႐ွာဖုိ႔အထိ ျဖစ္လာတယ္။ ျဖစ္လာေတာ့ က်ေနာ္လည္း အဲဒါေတြ အကုန္လုံးကုိ ဘီဘီစီ၊ ဗီအုိေအ၊ RFA မီဒီယာေတြကို အကုန္ေျပာတယ္။ က်ေနာ္ တခုမွ မခ်န္ထားဘူး။ ဒီလုိ က်ေနာ္ျဖစ္ေနတာဆိုတာကို ေျပာျပတယ္။ အေျခအေနက ပိုဆုိးတယ္။ ေနာက္ဆုံးမွာ သူငယ္ခ်င္းေတြေရာ၊ ပါတီက တာဝန္႐ွိတဲ့လူေတြကေရာ လစ္ေတာ့၊ ထြက္ေျပးေတာ့၊ မဟုတ္ရင္ ဒုကၡေရာက္ေတာ့မယ္ဆုိၿပီး ေနာက္ဆုံးမွာ ထုိင္းေရာက္တယ္။
ထုိင္းေရာက္ေတာ့ UNHCR ႐ွိတယ္ဆုိလုိ႔ သြားတယ္။ မထူးျခား၊ မထူးျခား။ က်ေနာ့္ကို အေတြ႔ေတာင္မခံဘူး။ ၁၆ ႀကိမ္ေျမာက္မွာ က်ေနာ္ေတြ႔ခြင့္ရတယ္။ ၂ နာရီေလာက္ နားေထာင္တယ္။ သူတုိ႔ ဘာမွ လုပ္မေပးႏုိင္တဲ့အေၾကာင္းနဲ႔ ေစာင့္ပါ၊ က်ေနာ္ ဘယ္သူဘယ္ဝါဆုိတာ သိပါတယ္၊ ေစာင့္ပါဆုိၿပီး ဒီကေန႔အထိ ေစာင့္လုိက္တာ ဘာမွမထူးျခားဘူး။
က်ေနာ္ Identity ေပ်ာက္ေနတယ္။ Stateless ျဖစ္ေနတယ္။ ႏုိင္ငံမဲ့ေနၿပီ။ က်ေနာ္ ႏုိင္ငံေရးဆက္လုပ္မယ္။ အဲဒါပါပဲ။ က်ေနာ့္ဇာတ္လမ္းပါပဲ။
၂၁ ရာစုေခတ္ႀကီးထဲမွာ ျမန္မာျပည္ကေထာင္က အရက္စက္ အယုတ္မာဆုံးနဲ႔၊ အေကာက္က်စ္ဆုံး အထူးသျဖင့္ ႏုိင္ငံေရးသမားေတြကုိ ႏွိပ္ကြပ္တဲ့ေနရာ၊ အေသသတ္တဲ့ေနရာတခုပါပဲ။
ဒီလိုျပည္သူေတြအတြက္ ကိုယ္က်ိဳးစြန္ ့ခဲ့ရတဲ့ သူေတြ အတြက္ က်န္တဲ့ျပည္သူေတြ ဘာလုပ္သင့္သလဲ စဥ္းစားၾကပါ။ လူတစ္သန္း ဆန္ ့တဲ့ ေထာင္မရိွပါဘူး။ လူတစ္သန္းမရင္းရဘူး။ တိုင္းျပည္ေကာင္းသြားမယ္။ ၿမန္မာဆိုရင္ ထိုင္းေလာက္မွာ လက္မေထာင္နိုင္ရင္ေတာင္ ရင္းရတာတန္တယ္။ အခုေတာ့ ထိုင္းလို နိုင္ငံမွာေတာင္ ျမန္မာဆိုတာနဲ ့ေခြးေလာက္ေတာင္ တန္ဖိုးအထားမခံရဘူး။ ေခြးအစိုးရ အုပ္ခ်ဳပ္မွေတာ့ ျမန္မာေတြ ေခြးျဖစ္ကုန္တာ မဆန္းဘူး။ လူထုအံုၾကြမွု ့ၾကီးစတဲ့အခါ အားလံုး၀င္ပါၾကရပါမယ္။