Showing posts with label Bharadwaj. Show all posts
Showing posts with label Bharadwaj. Show all posts

က်ဳပ္လည္းပဲ သမၼတျဖစ္ခ်င္သပ

Thursday, September 11, 2014 0 comments


 ~



  
 
   ေၾသာ္ …. လန္႕သြားေလသလား။ က်ဳပ္စကားေၾကာင့္ေလ ..။ လန္႕ေလာက္ပါရဲ႕ဗ်ာ။ စကား စကား ေျပာပါမ်ား ...  စကားထဲက ဇာတိေလးက ထုိးထုိးေထာင္ေထာင္ထြက္လာသကုိးဗ်။ က်ဳပ္မယ္ သမၼတျဖစ္ခ်င္တဲ့စကားေလးေတြ ျငိမ္ျငိမ္သြားသလားလုိ႕ပါအေမာင္ေရ…။ ဒီေတာ့လည္း က်ဳပ္က တစခန္းထလုိ႕ သမၼတလုပ္ခ်င္စကား ေျပာရတာက ပြဲရႈပ္ေအာင္ မဟုတ္ရဗ်ား။

က်ဳပ္တုိ႕ငယ္စဥ္ကမ်ား သမၼတက အစည္းအေ၀းၾကားက ငုတ္တုတ္အေမာင္။ က်ဳပ္သိသေလာက္ ညႊန္ၾကားခ်က္ဆုိတာကလည္း မက္ေမာစရာ၊ ေဆြးေႏြးစရာပဲ မရွိလုိ႕လား။ တုိင္းသူျပည္သားလူအမ်ားက ေအးေဆးပဲ။ ခုေတာ့ သမၼတကလည္း ကမၻာ့ႏုိင္ငံအၾကား ၾကြားၾကြား၀င့္၀င့္။ တစ္ေန႕ကေတာ့ က်ဳပ္ျမင္တာ အုိးဗ်ာ ……. က်ဳပ္တုိ႕ႏုိင္ငံေတာ္သီခ်င္းကုိ အဲသည္ ႏုိင္ငံေတာ္က စစ္သည္ေတြမယ္ ေလာ္ၾကီးေတြမႈတ္၊ သမၼတၾကီးနဲ႕ အဲသည္တုိင္းျပည္ သမၼတၾကီးတုိ႕က အေလးျပဳစင္ျမင့္ထက္ ၾကြားၾကြားၾကီးရပ္လုိ႕။ ျပဳံးတုံ႕တုံ႕ အမူအရာနဲ႕ အားက်စရာၾကီးဗ်။ က်ဳပ္ရင္ထဲမယ္ ကလိ ကလိ၊ သမၼတျဖစ္ခ်င္လုိက္တာဗ်ာ။

အဲ…. သူမ်ားတုိင္းျပည္က ႏုိ႕နဲ႕ ႏုိ႕ထြက္ပစၥည္းစက္ရုံႀကီး သြားေရာက္ေလ့လာေတာ့လည္း အျပန္က်ေတာ့ ဂါရ၀လက္ေဆာင္မြန္ေပးလုိက္ျပန္ေသး။ ခင္ဗ်ားႏွယ္ က်ဳပ္ရင္ထဲက သြားရည္ေတြက တေတာက္ေတာက္ကုိ ယုိဖိတ္လာတာေလ။ အုိ က်ဳပ္သာ သမတၾကီးျဖစ္ရင္ က်ဳပ္အတြက္ လက္ေဆာင္မြန္ကုိ ထမ္းသယ္ခဲ့ျပီး ရြာအ၀င္လမ္းက ကားေစာင့္တဲေလးမွာကုိ ထင္းမီးဖုိဖုိ၊ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းက ရာ၀င္အုိးနဲ႕ ေရေႏြးတည္ျပီး တရြာလုံးက ကေလးငယ္နဲ႕ အမယ္အုိ အ၀ တုိက္ခ်င္သားဗ်။ အုိး… နည္းပညာေလး ေတာင္းခဲ့ျပီး …… ဟင္ ခင္ဗ်ားက က်ဳပ္ကုိျပက္ရယ္ျပဳေနသလား။ ခင္ဗ်ားျပံဳးပုံကဗ်ာ။ အဲသလုိ မလုပ္ခ်င္ပါနဲ႕။ ခင္ဗ်ားႏွယ္ ေရွးပညာရွိ မ်ားစကားမၾကားဖူးသေရာ့လား။ ပညာရွာ ပမာ သူဖုန္းစား တဲ့။

က်ဳပ္တုိ႕တုိင္းျပည္ ဘယ္ေနရာမဆုိ ျမက္ခင္းကေတာ့ ျဖစ္သဗ်။ ႏုိ႕ထြက္ပစၥည္းက ခင္ဗ်ားၾကီးေတာ္ဆီက လာတာမွ မဟုတ္တာ။ ကုန္ၾကမ္းက ႏြားဗ်။ ႏြားက ျမက္စား၊ ေကာက္ရုိးစား သတၱ၀ါဗ်။ ခုမ်ား လမ္းေဘးမယ္ ေၾကာင္စာေတာင္ အရံသင့္ေရာင္းေနျပီဆုိ အာဟာရျပည့္ႏြားစာေရာ က်ဳပ္တုိ႕ဘာလုိ႕ မရႏုိင္ရမတုံး။ မတုံးစမ္းပါနဲ႕ ကုိယ့္လူ။ နည္းပညာ ……. ဟုတ္လား။ ေအးဗ် …. လုိက္ႏုိင္မယ္ထင္သူ နည္းပညာေနာက္လုိက္ေပါ့ဗ်ာ။ ကုိယ့္လူႏွယ္ က်ဳပ္တုိ႕လုိလူေတြေၾကာင့္ ခက္တာ ဟုတ္လား။ ခင္ဗ်ားမလည္း ဟုိလူမ်ားလုိ ေျပာတတ္တဲ့ ပါးစပ္ပဲ ရွိတာကုိး။ ဒီမယ္ ေျပာတတ္တဲ့ပါးစပ္မ်ားရွိရင္ နားေထာင္တတ္တဲ့နားေလးလည္း ရွိေအာင္က်င့္ဗ်။ က်ဳပ္က ခုနက ခင္ဗ်ားေျပာတာေတြ အေတာ္ၾကာေအာင္ နားေထာင္ျပီးသားေလ။ က်ဳပ္ ေျပာခြင့္ေလးက်ေတာ့ မတြန္႕တုိန႕ဲဗ်ာ။

ဒီမွာ အေမာင္ က်ဳပ္တုိ႕ ႏုိင္ငံက နည္းပညာပုိင္းေနာက္က်ေနတာ ႏွစ္ငါးဆယ္။ ေအးပါဗ်ာ ခင္ဗ်ားမယ္ က်ဳပ္ေျပာသမွ် ေနာက္က လုိက္ေထာက္ေနလုိ႕ ေရွ႕မေရာက္ဘူး။ က်ဳပ္က အၾကမ္းျဖင္းေျပာတာေလ။ ေသခ်ာခ်င္ရင္ လြတ္လပ္ေရးရတဲ့ႏွစ္ကေန စလုိ႕ ေရတြက္ေတာ့ေမာင္။ ေနာက္က်ေနလုိ႕ စိတ္ဓါတ္က်ျပီး မလုိက္နဲ႕လုိ႕ က်ဳပ္က မေျပာဘူးေမာင္။ က်ဳပ္တုိ႕နည္းပညာေနာက္ လုိက္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ နည္းပညာဖြံ႕ျဖိဳးျပီးသား ခင္ဗ်ားၾကီးေတာ္တုိင္းျပည္ေတြက က်ဳပ္တုိ႕ကုိ ရပ္ေစာင့္ေနမွာလား။ သူတုိ႕က ဆက္သြားေနမွာလား။ စဥ္းစားၾကည့္။

က်ဳပ္တုိ႕ အုပ္စုခြဲမယ္ဗ်ာ။ လတ္တေလာ ျဖစ္ေနတဲ့ လူမႈဘ၀ အၾကပ္အတည္းကုိ ေျဖရွင္းမယ့္အုပ္စု။ ကမ္းလက္ ကုိ ေမွ်ာ္လင့္ေနသူမ်ား အစီအစဥ္က ကူညီတာ၊ ေထာက္ပံ့တာ၊ ကယ္ဆယ္တာ။ ခင္ဗ်ားရွင္းရမွာက ပရဟိတကလာတဲ့ ကူညီမႈက လတ္တေလာအၾကပ္အတည္းကုိ တတ္ႏုိင္သေလာက္ လွဴဒါန္းတာ၊ ေပးကမ္းတာ၊ ေထာက္ပံ့တာ။ က်ဳပ္ေျပာတာက ကုိယ့္ဘ၀ကုိယ္ေက်ာင္းႏုိင္ေအာင္ လုပ္ေပးတာမ်ိဳး၊ အေျခခံက်က်ဗ်ာ….. ဘ၀ရပ္တည္မႈစင္ျမင့္ေဆာက္ေပးမွာ၊ အေျခခံအတတ္ပညာေတြ အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းႏုိင္ေအာင္ သင္ေပးမွာ။ ခင္ဗ်ား စဥ္းစားၾကည့္ အခ်ိန္လုိတယ္ေနာ္။ ဘ၀ရပ္တည္မႈစင္ျမင့္ထက္ေရာက္ေအာင္တက္ရမယ့္ အခ်ိန္ပုိင္းက ကူညီမႈနဲ႕သြားမယ္ဗ်ာ။ ပရဟိတနဲ႕ ခံထားမယ္ဗ်ာ။ လူငယ္တစ္ေယာက္ ကုိလူငါးေယာက္က စုျပီး စင္ျမင့္ေပၚတင္မယ္ဗ်ာ။ သူစင္ေပၚေရာက္ျပီဆုိ မိသားစု စင္ေပၚေရာက္ျပီဆုိပါစုိ႕ဗ်။

ေနာက္အုပ္စုတစ္စုဗ်ာ…..။ ေက်းလက္ ဖြံ႕ျဖိဳးမႈ အုပ္စု။ က်ဳပ္သိပါတယ္ ခုလည္း အဲဒီအုပ္စုရွိသားဆုိတာ။ က်ဳပ္သမၼတျဖစ္ရင္ အဲဒီအုပ္စုဥကၠဌႀကီး ေငြလွဴတာရပ္၊ ေက်းလက္ရဲ႕သဘာ၀၊ ပထ၀ီအေနအထား ပတ္၀န္းက်င္ ေလ့လာျပီး မုိက္ခရုိဖုိင္နယ္စ့္ Micro Finance လုပ္ျပီး လုပ္ငန္းစ၊ လုပ္ငန္း မျဖစ္ခင္ၾကားကာလ ရွိဦးမယ္ဗ်။ အဲဒီအတြက္ စဥ္းစား။ လုပ္ငန္းျဖစ္ျပီဆုိ အဲဒီ့ေက်းရြာ အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းက ခင္ဗ်ားႏွယ္ အုိေကေပါ့ဗ်။ အေျခခံပညာေရး တုိင္းျပည္က ရတဲ့ အခြန္နဲ႕လုိက္ေပါ့ဗ်၊ အေျခခံ က်န္းမာေရးေစာင့္ေရွာက္မႈ တုိင္းျပည္အခြန္နဲ႕လုိက္ေပါ့ဗ်။

ေနာက္တစ္အုပ္စုဗ်ာ…….။ ခင္ဗ်ားေျပာတဲ့ နည္းပညာ ေနာက္လုိက္ဖုိ႕။ အေ၀းၾကီး သြားစရာမလုိဘူးဗ်။ ရန္ကုန္ျမိဳ႕ေတာ္မဟာမယ္ ရွိပါ့ဗ်ား။ ႏုိင္ငံၾကီးသား စာၾကည့္တုိက္ေတြမယ္ ႏုိင္ငံၾကီးသား စာေမးပြဲေတြ ေျဖေနတဲ့အုပ္စုေလ။ အင္တာေနရွင္နယ္ေက်ာင္းေတြတက္ေနတဲ့အုပ္စု……။ တုိင္းျပည္ကေထာက္ပံ့စရာ မလုိ။ ပရဟိတရဲ႕ အေထာက္အပံ့ ကင္းလြတ္တဲ့ လူတန္းစား။ ခုလည္း ခင္ဗ်ား သိသင့္ပါ့။ နည္းပညာေနာက္လုိက္လုိ႕ သြားေနၾကတဲ့ က်ဳပ္တုိ႕ တုိင္းျပည္ရင္ေသြးေတြ။ ေပါပါ့ဗ်ား စင္ကာပူမယ္၊ ယုိးဒယားမယ္၊ မေလးရွားမယ္၊ ဖိလစ္ပုိင္မယ္။ ဒုကၡဗ်ား …. သင္းတုိ႕ေလးေတြ ျပန္မလာႀကတာ။ ႏုိ္း….. ႏုိး ျပန္မလာခ်င္တာ မဟုတ္ရေပါင္ဗ်ာ။ ခင္ဗ်ားႏွယ္ က်ဳပ္တုိ႕ လႊတ္ေတာ္အမတ္ေတြေတာင္ အျပိဳင္ၾကဲေနတဲ့ မ်က္ႏွာစာအုပ္ဆုိတဲ့ အင္တာနက္ေပၚက လူမႈကြန္ရက္ကေလးမယ္ ဖတ္ၾကည့္စမ္းပါ ... သူတုိ႕ေတြရဲ႕ ရင္ဖြင့္သံ၊ အိမ္လြမ္းသံ၊ ေၾကကြဲသံ။ အုိး က်ဳပ္မ်ား သမၼတျဖစ္ခဲ့ရင္ အဲသဟာ တုိင္းျပည္က က်ဳပ္ကေလးေတြ ရင္ဖြင့္ၾကိဳလုိ႕ လက္ကမ္းလို္က္မယ္။ လခ ျမန္မာေငြ တစ္သိ္န္းခြဲေလာက္နဲ႕ လက္ကမ္းလုိ႕ကေတာ့ ခင္ဗ်ားႏွယ္ ဘယ္ရပါ့မလဲဗ်။ က်ဳပ္တုိ႕ ထုိက္သင့္တဲ့ေနရာ၊ ထုိက္သင့္တဲ့လစာ ေပးႏုိင္ေအာင္ အခ်ိန္ေပါ့ဗ်ာ လုိ္အပ္ပါေသးတယ္။

ေအးဗ်ာ။ က်ဳပ္က ဒုိင္ယာေလာ့ခ္ သမၼတေတာ့ မျဖစ္ခ်င္ေပါင္။ ေအာ္ခင္ဗ်ားႏွယ္ ေရဒီယုုိက မိန္႕ခြန္းလား ေျပာမွာေပါ့ဗ်။ ဒါေပမယ့္ ကုိယ့္ အလုပ္ေတြ လုပ္ႏုိင္တာေတြ လုပ္ခ်င္တာေတြ။ ႏုိင္ငံတကာသြား အေတြ႕ အၾကံဳေတြ။ က်ဳပ္ သတင္းထဲမယ္ၾကည့္ေတာ့ ခင္ဗ်ားႏွယ္ သမၼတၾကီးတဲ့  တုိင္းတစ္ပါးက ႏုိင္ငံေတာ္ သမၼတၾကီးေနအိမ္ အသြားလမ္းက ခတ္က်ဥ္းက်ဥ္းပဲအေမာင္။ ႏုိ႕ေပမယ့္ ကား မပိတ္ဘူးဗ်။ အဲသဟာမ်ိဳးေတြ ေရဒီယုိမိ္န္႕ခြန္းမယ္ ေျပာမွာေပါ့။ လမ္းေတြမွာ သန္႕သန္႕ရွင္းရွင္း။ ဘယ္ကသာ ... ေက်ာ္သူတုိ႕ အမႈိက္ ေကာက္ထားလုိ႕ရမွာတုန္းဗ်။ ခင္ဗ်ားႏွယ္ ခနဲ႕တဲ့တဲ့ ေျပာသဟာက လူၾကီးလူေကာင္းမဆန္ဘူး အေမာင္။ မစားရ၀ခမန္း တုိးတက္သမွ်ေတာ့ က်ဳပ္ျမင္သမွ် အကုန္ဘယ္ႏွယ့္ ေျပာမလဲဗ်။ ကုိယ့္လူထု အားမငယ္ေအာင္ တစ္ေယာက္တစ္အား လုပ္ႏုိင္သမွ်ေလးေတာ့ ေတာင္းေတာင္းပန္ပန္ေျပာရတာ ေငြလုိိက္ေခ်းသေလာက္ မ်က္ႏွာ မငယ္ပါဘူး အေမာင္ရာ။

ေနာက္တစ္ခုကေတာ့ ပညာေရးပဲဗ်။ က်ဳပ္ရဲ႕ တူမကေမြး ေျမးေလးေပါ့။ ခင္ဗ်ား မျမင္ဘူးပါဘူးဗ်ာ။ ရန္ကုန္ျမိဳ႕ေပၚေနသူေလးဗ်။ က်ဳပ္ အလည္မ်ားေရာက္ေတာ့ ကေလးမေလးက တစ္တန္းေရာက္ျပီ။ ခင္ဗ်ားသိသလား။ ရန္ကုန္ျမိဳ႕ဆုိတာ စုိက္စရာ ပ်ိဳးစရာ ေျမမရွိဘဲ တုိက္ေတြကားေတြနဲ႕ ျပြတ္သိပ္ေနတဲ့ေနရာ။ က်ဳပ္ေျမးက သင္ရတဲ့စာမွာ စုိက္ပ်ိဳးေရးကပါသျပန္တဲ့။ က်ဳပ္ျဖင့္ အ့ံၾသခ်က္မယ္ ကမ္းကုန္သဗ်ိဳ႕။ သင္ျပီလား အဲဒီသင္ခန္းစာဆုိေတာ့ မသင္ေသးဘူး ဆုိတာ ဆရာမက မသင္တတ္တာလား ဘာလားေတာ ့ က်ဳပ္မသိခ်င္ေပါင္ဗ်။ ဒီလူမမယ္ ေျခာက္ႏွစ္သာသာကေလးကုိ စုိက္ပ်ိဳးေရးဖတ္စာ ေငြအကုန္ခံ ရုိက္မယ့္အစား က်ဳပ္သာ သမၼတၾကီးဆုိ နယ္လွည့္စုိက္ပ်ိဳးေရးပညာရွင္ အုပ္စုဖြဲ႕ျပီး နယ္တကာလွည့္လုိ႕ အမွန္တကယ္စုိက္ၾကသူမ်ားကုိ ပံ့ပုိးကူညီ သင္ၾကားေပးလုိက္ခ်င္တာဗ်။

 ေမာပါရဲ႕ဗ်ာ။ ဒီနားရပ္ပါေစ။ ခင္ဗ်ားေျပာတဲ့ လယ္သမားစုိက္စရာေျမမရွိတဲ့အေၾကာင္း မဆက္ခ်င္ဘူးခင္ဗ်။

တကယ္ပါပဲ က်ဳပ္လည္း ဘာေၾကာင့္မွန္း မသိ။ အခုတေလာေတာ့ တကယ့္ကုိ သမၼတျဖစ္ခ်င္တယ္အေမာင္။



ဘာရာဒြြါဂ်ာ (ျမန္မာျပည္)

 



.

ႏွာေစးေနေသာ ေအးေန၀င္းသို႔

Friday, February 21, 2014 1 comments

~




ယုန္ေလးႏွာေစးေနတယ္ .....
ေရွ႕ကိုထြက္ႏွာမေစးနဲ႔ယုန္ေလးရယ္
ျပည္သူေတြ ငတ္ျပတ္ေနတုန္းက မင္းတို ႔ေသနတ္ခါးၾကားထိုးၿပီ စံစားခဲ့တာ
ေသနတ္တည့္တည့္ေဖာက္တုန္းက မင္းတို႔ နတ္စည္းစိမ္ခံစားေနၾကတာ..
မင္းႏွမ ေသြးမစြန္းခဲ့ဘူး
.. နင့္အေမလည္း ေထာင္ဝင္စာ သြားေတြ႔စရာမလိုခဲ့ဘူး..

ကိုယ့္ေပါင္ကိုလွန္မေထာင္းဘဲ တကယ္စိတ္ရိွရင္ တုိင္းျပည္အက်ဳိး ျပည္သူ႔အက်ဳိးအတြက္ ႀကဳိးပမ္းလိုက္..
သမိုင္းကို မင္းအိမ္က ခ်ိတ္ထားတဲ့ပန္းခ်ီကားတခ်ပ္လို စိတ္ရိွတိုင္း အေရာင္ေျပာင္းလု႔ိမရဘူး..

Generation ႏွစ္ဆက္ျခားသြားၿပီမို႔
အဖိုးရဲ႕ေျမး အဖိုးေျခရာနင္းမယ္ ဆုိတဲ့ ငါတို႔အၾကည့္ မင္းစိတ္ဓာတ္မွန္ရင္ မပာုတ္မွန္း သက္ေသျပ..
အဖိုးဘက္က ကာမေျပာနဲ႕ကိုယ့္လူ ... ျမန္မာ့တပ္မေတာ္ ဘာေတြလုပ္ခဲ့လဲ ဆိုတာ
ေသြးစြန္းခ့ဲတ့ဲလမ္းေတြ...ကြဲေၾကသြားတဲ့ အသိုက္အျမံုဳေတြ...
အဆူဆူေသာဘုရားေတြ သက္ေသရိွတယ္ ..

ဘုရားေပၚတက္တိုင္း လိပ္ျပာလံုႏုိင္ပါေစ..

ဘာရာဒြါဂ်ာ (ျမန္မာျပည္)
 -

  • ဆက္စပ္

 မဆလ သမၼတေဟာင္း ဦးေန၀င္းရဲ႔ေျမး ေအးေန၀င္းႏွင့္ ဒီဗြီဘီ ေတြ႔ဆုံေမးျမန္းခန္း (အပိုင္း - ၁)


http://www.youtube.com/watch?v=ANB7z4FguLg&list=PLMOtbzdh7HlOIashPRwZbzEZ03lIHQOiV



.


ဖ်ာေလးတစ္ခ်ပ္ လုိခ်င္တယ္

Tuesday, December 3, 2013 1 comments

~


  
 


ခင္းဖုိ႕ ဖ်ာသစ္ေလး တစ္ခ်ပ္လုိခ်င္ပါတယ္။

အေမ အိပ္ေနတဲ့ ဖ်ာေလးက
ေထာင့္ေတြ စုတ္လုိ႕ ေဟာင္းလွျပီ။

အေဖ့ ေက်ာက ေခၽြးကြက္ေတြနဲ႕
ႏြမ္းလွပါပေကာ။

ေၾသာ္... ဖ်ာေလးဘယ္လုိရက္
ေရာ္.. ငါမတတ္ပါလား။

ေျမမဲ့၊ ယာမဲ့၊ နည္းပညာမဲ့တဲ့ငါ
ဖ်ာေလးတစ္ခ်ပ္အတြက္
ျမ၀တီေတာင္တန္းဆီသြားရမလား။
ေရႊလီျမစ္ကမ္းနံေဘးကုိ သြားရမလား။
ဒါမဟုတ္ ရန္ကုန္ကုိလား။
ေနျပည္ေတာ္ကုိလား။

အေမ့အတြက္
ဖ်ာသစ္ေလးတစ္ခ်ပ္ လုိခ်င္တယ္။

ဘာရာဒြါဂ်ာ (ျမန္မာျပည္)



.


ရာထူးဆုိရင္ အာဏာလား… ဒါမွမဟုတ္ တာဝန္လား

Wednesday, October 30, 2013 1 comments

~


 

"...အထူးကုေဆးခန္း အျပင္ဘက္ စၾကၤံေလးမွာ လူနာက ဘယ္လုိအမ်ိဳးအစားပဲျဖစ္ပါေစ။  တစ္ခါ တစ္ခါမ်ားဆုိ ဘုန္းၾကီးလည္း ပါရဲ႕။  မိန္းမပ်ိဳ ေလးလည္း ပါရဲ႕။  ခတ္ရြယ္ရြယ္ေယာက်္ားလည္း ရွိရဲ႕ရွင္။  ဝင္မယ့္သုံးေယာက္ အကၤ်ီ ၾကိဳခၽြတ္ထား ဆုိေတာ့လည္း ေအာ္ အာဏာစက္ေအာက္မွာ ဆင္ေျခတက္ခြင့္မရွိ..."

Nearly all men can stand adversity, but if you want to test a man's character, give him power.  
 Abraham Lincoln

လူတုိင္းလုိလုိဟာ ေဘးဒုကၡေတြကုိ ခံႏုိင္ရည္ ရွိၾကတယ္။  ဒါေပမယ့္ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ခံႏုိင္ရည္ကုိ စမ္းသပ္ခ်င္ရင္ သူ႕ကုိ အာဏာေပးလုိက္ပါ။
 ေအဘရာဟမ္ လင္ကြန္း။

ကြ်န္မွာလည္း စကားတစ္ခ်က္ ေဆာင္းပါးတစ္ပုဒ္မ်ား ျဖစ္ေနမလားပဲ။  မ်က္စိထဲမွာလည္း အျမင္ဆန္း၊ ဦးေႏွာက္ထဲမွာလည္း ရႈပ္ရႈပ္ေထြးေထြး။  အာဏာပါဝါနဲ႕ စာေရးစာခ်ီမ်ားကလည္း ေရွ႕ေရာက္ေရာက္လာ။  အာဏာ ပါဝါနဲ႕ ယာဥ္ထိန္းရဲကလည္း မ်က္စိနား ဝဲလည္လည္။  အာဏာပါဝါနဲ႕ မူၾကိဳဆရာမကလည္း မနက္လင္းတုိင္း ျမင္ ျမင္ေနရ။  ဒီတစ္ခါမ်ား စကားစစ္ထုိးပြဲေလး လုပ္ျဖစ္မယ္ဆုိရင္ ရာထူးၾကီးရင္ အာဏာၾကီးသလား။  ရာထူးၾကီးရင္ တာဝန္ၾကီးသလား ဆုိတဲ့ ေခါင္းစဥ္ေလး ရွာေတြ႕ေတာ့ လူငယ္ေလးေတြက ဘာကုိေျပာၾကမွာပါလဲ။  ေျပာတုိင္းလည္း မယုံ သူ႕လက္ထဲ ရာထူးႀကီးႀကီး၊ ၾကီးသမွဆုိ လူတစ္ေယာက္ အုိးမဲ့အိမ္မဲ့ျဖစ္ႏုိ္င္ေလာက္တဲ့ ဒါမွမဟုတ္ အသက္တစ္ေခ်ာင္းကုိ ႏုတ္ယူျပစ္ႏုိင္ေလာက္တဲ့ ရာထူးရာခံက ႀကီးမားသြားၿပီဆုိ လူ႕သဘာဝက ေျပာင္းေျပာင္း သြားတတ္တာလည္း သိပါရဲ႕ရွင္။  ဒါ့ေၾကာင့္လည္း ေအဘရာဟင္ လင္ကြန္းက လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ခံႏုိင္ရည္တရားကုိ စမ္းသပ္ခ်င္ရင္ သူ႕ကုိ အာဏာေပးလုိက္ပါလုိ႕ ဆုိတာျဖစ္မွာပါ။

ကြ်န္မေျပာေနက်စကားတစ္ခြန္းကေတာ့ သူ႕အိမ္မွာသူ သူဘုရင္ပဲ၊ ကုိယ္က ခ်မ္းသာတယ္ ၾကည့္ရႈတယ္ ဆုိၿပီး သူ႕အေပၚ မက်ဴးေက်ာ္နဲ႕၊ ဆုိက္ကားသမားလည္း သူ႕အိမ္မွာေတာ့ သူဘုရင္ပါပဲ။  အမႈိ္က္လာသိမ္းတဲ့လူလည္း သူ႕ရာထူးနဲ႕သူ။  သူလည္း အမႈိက္သိမ္းဝန္ႀကီးလုိ႕ သူ႕ကုိယ္သူ ဆုိခ်င္ဆုိ ျမိဳ႕ေတာ္ဝန္ကုိ ေစာ္ကားရာ မက်ပါဘူး။  သူက အမႈိက္သိမ္းဝန္ၾကီး အစစ္။  သူမလာလုိ႕ ေဒါသထြက္ျပီး ရန္စမလား။  အမႈိက္ သိမ္းကားကုိ ကုိယ့္အိမ္နဲ႕ အေဝးႀကီးမွာ ရပ္။  ကုိယ္က ရွစ္ထပ္ေပၚကေျပးဆင္းလာ။  သူ႕နားေရာက္ေတာ့ ကားက ထြက္သြား။  ဒါက သူ႕လုပ္ပုိင္ခြင့္ေလ။  ပုိက္ဆံေလးေပးထား အမႈိက္သိမ္းဝန္ၾကီးအဖြဲ႕က လူတစ္ေယာက္ အိမ္ေပၚထိလႊတ္ေပးပါ့။  ဒါလည္း သူလုပ္ေပးႏုိင္တဲ့ ေဘာင္ထဲက သူလုပ္ေပးတာေလ။  က်ဳပ္တုိ႕အိမ္ေပၚေတာ့ မတက္ဘူးဆုိျပီး သြားမတုိင္နဲ႕။  ဒါက လုပ္ပုိင္ခြင့္ၾကားမွာရွိတဲ့ နားလည္မႈ။

ဆရာဝန္ႀကီးဆီ သြားခ်င္ရင္ သူ႕အခန္းေရွ႕ တုိကင္ေခၚတဲ့ ဆရာမေလးနဲ႕ ေတြ႕ရမွာေပါ့။  သူကသြင္းေပးမွ ဆရာဝန္ႀကီးအခန္းထဲေရာက္မွာေလ။  သူနဲ႕ေျပလည္မွ တုိကင္ေက်ာ္သြားရင္လည္း သူ႕ေဆးခန္းစည္းကမ္းအတုိင္း သုံးေယာက္ဝင္ျပီး ကုိယ့္အလွည့္ကုိ ေခၚေပးမွာေပါ့။  ဒါလည္း သူ႕လုပ္ပုိင္ခြင့္၊ သူလည္း တုိကင္ေပးဝန္ႀကီးေပါ့။

စားပြဲတစ္လုံးေပၚက ကုိယ့္ေလွ်ာက္လႊာေလး ေနာက္စားပြဲတစ္လုံးေပၚေရာက္မွ အဆင္ေျပမွာဆုိ သူက လက္မွတ္ထုိးျပီး ပုိ႕လုိက္မွ ေရာက္မွာေလ။  ကုိယ့္ဟာကုိယ္ စားပြဲတစ္လုံးက ေနာက္တစ္လုံးေပၚ အစစ္အေဆးမရွိ သြားတင္လုိ႕ရတာမွ မဟုတ္ဘဲ။  ဒီေတာ့ သူလည္းပဲ ေလွ်ာက္လႊာလႊဲေျပာင္းဝန္ၾကီးလုိ႕ သူ႕ကုိယ္သူဆုိ ကြ်န္မတုိ႕က ဘာတတ္ႏုိင္ေသးတာမွတ္လုိ႕။  ဒီေတာ့လည္း ရွိပါေစေတာ့ကြယ္ လုိ႕ စိတ္ေလွ်ာ့လုိ႕မာန္ေပ်ာက္ကာ ကုိယ့္ အလုပ္ေျပလည္ေစေရးအတြက္ အာဏာရွိတဲ့ လူပုဂၢိဳလ္ျမတ္ကုိ ပူေဇာ္သကၠာရျပဳလုိက္ေပေတာ့။

ရာထူးဆုိတာ လုပ္ပုိင္ခြင့္နဲ႕သက္ဆုိင္ေလေတာ့ ထိုက္သင့္တဲ့အာဏာက ေနာက္က ကပ္ပါလာတာပါပဲ။  ဒါေၾကာင့္လည္း အာဏာကုိ မစြန္႕လႊတ္ခ်င္၊ ကုလားထုိင္ကုိ ျမဲေစခ်င္။  လုပ္ပုိင္ခြင့္ေနာက္က အာဏာအတြက္ တံတားေဆာက္၊ ေညာင္ေထာက္၊ ေခါစာပစ္ လုပ္ၾကတာ ဒုနဲ႕ေဒး။  ယၾတာေကာင္းေတာ့ မင္းေလာင္းပင္ ေပ်ာက္ သတဲ့။  ဒီစကားက ျမန္မာ့ယဥ္ေက်းမႈတစ္ရပ္လုိ ယုံယုံၾကည္ၾကည္က်င့္သုံးတာ။  ဧည့္ခန္းထဲ ေယာင္းမၾကီးေထာင္ ထားတာျမင္လို႕ ေမးလုိက္ေတာ့ သားသမီးေတြ မိဘစကားနားေထာင္ေအာင္တဲ့ေလ။  ေယာင္းမက ေမႊတဲ့အရာ။  နံရံက မွီရတဲ့ေနရာ။  ဧည့္ခန္းက အိမ္သား မဟုတ္တဲ့ ဧည့္သည္ေတြ ဝင္ထြက္သြားလာတဲ့ေနရာ။  ဒီေနရာသုံးခုကုိ အမွီျပဳစဥ္းစားေတာ့ အၾကံအစည္ေအာင္ေအာင္ ဘုရားရွင္ ကုိ ၾကံကပ္တာ၊ ၾကာပန္းကပ္ရင္ ၾကာတတ္သမုိ႕ ဘုရားစင္ေပၚ ၾကာပန္း မေတြ႕ရတာ။  ရာထူးေနရာ မေျပာင္းခ်င္ေတာ့ ေျပာင္းဖူး (မေျပာင္းဘူး) ကပ္ရတာက အေၾကာင္း အက်ိဳးဆက္စပ္သလုိလုိရွိေပမယ့္ ဧည့္ခန္းနံရံက သစ္သားေယာင္းမ ခ်ိတ္ထားတာက်ေတာ့ ဥာဏ္ကမမီ၊ ဦးေႏွာက္က လႈိင္းမရွိ  ျဖစ္ရတာ ကြ်န္မ ဘဝ။

ကြ်န္မတုိ႕ ရာထူးေၾကာင့္ျဖစ္လာတဲ့ လုပ္ပုိင္ခြင့္ပဲေျပာေျပာ အာဏာပဲဆုိဆုိ စကားလုံးေတြ အျငင္းပြားရင္ သခင္သန္းထြန္းရဲ႕ ေနာက္ဆုံးေန႕မ်ားအနံ႕ေတြ လႈိင္ေနသလုိပဲ။  စကားေတြေျပာေနလုိက္တာ ေအာ္.. ကြန္ျမဴနစ္ဆုိတာ ဒါမ်ိဳးလားေပါ့။  အလုပ္ခြဲျခားလုပ္ကုိင္ျခင္းဆုိတာ သိတယ္မဟုတ္လား။  ကြ်န္မတုိ္႕ေဝါဟာရအသုံးမွားရင္ ေဝါဟာရသမားကုိ စကားဆုိခြင့္ေပးလုိ္က္ပါ။  ဆရာေမာင္ခင္မင္(ဓႏုျဖဴ) ရွိပါတယ္ေလ။

ကြ်န္မတုိ႕မေတာ့ ျပည္သူ႕ေဆးရုံ ဂိတ္ေစာင့္ တံခါးေစာင့္ကစျပီး အာဏာနဲ႔ေတြ႕တာ အေဆာင္ထဲေရာက္တဲ့ အထိလည္း အာဏာက ရွိဆဲပဲရွင့္။  လုပ္ပုိင္ခြင့္ေနာက္က တစ္သားထဲကပ္ပါလာတဲ့ အာဏာ။  ဆရာဝန္ေတြမ်ား အာဏာစက္ ဘယ္ေလာက္ျပင္းသလဲဆုိ  လူနာေတြ အကၤ်ီမ်ားေတာင္ ၾကိဳခၽြတ္ထားရတာပါရွင္။  အထူးကုေဆးခန္း အျပင္ဘက္ စၾကၤံေလးမွာ လူနာက ဘယ္လုိအမ်ိဳးအစားပဲျဖစ္ပါေစ။  တစ္ခါ တစ္ခါမ်ားဆုိ ဘုန္းၾကီးလည္း ပါရဲ႕။  မိန္းမပ်ိဳ ေလးလည္း ပါရဲ႕။  ခတ္ရြယ္ရြယ္ေယာက်္ားလည္း ရွိရဲ႕ရွင္။  ဝင္မယ့္သုံးေယာက္ အကၤ်ီ ၾကိဳခၽြတ္ထား ဆုိေတာ့လည္း ေအာ္ အာဏာစက္ေအာက္မွာ ဆင္ေျခတက္ခြင့္မရွိ။  ခၽြတ္.. တန္းစီ။  သုံးေယာက္ဝင္။  လူပုိ လုိက္လုိ႕မရဘူး.. ဆုိတဲ့ ဆရာမစကား နားထဲကမထြက္။  မတတ္ႏုိင္ဘူး ဒါ ဆရာႀကီးရဲ႕ ညႊန္ၾကားခ်က္တဲ့။  ကြ်န္မ ေယာင္ဝါးဝါးျဖစ္သြားပါရဲ႕။  လုပ္ပုိင္ခြင့္ေနာက္က အာဏာ။  လူၾကီးမင္းတုိ႕ျမင္ပါရဲ႕လားရွင္။  ရင္ဘတ္ကုိ နားၾကပ္နဲ႕ သုံးေလးေနရာစမ္း။  ေၾကာျပင္ကုိ စမ္း။  အသက္ရႈ လုိ႕ေျပာစဥ္မွာပဲ သူ႕ စမ္းသပ္မႈကျပီးသြားျပီ။  ဒါေလးေသာက္လုိ႕ ေခါင္းေတြသိပ္ ကုိက္တယ္လုိ႕ေျပာေတာ့မွ လူနာမ်က္ႏွာကုိ ေမာ့ၾကည့္.. ျပီးေတာ့ ဘာေျပာလုိက္မယ္ထင္သလဲ။  ခင္ဗ်ားေခါင္း ကုိက္ခံမလား၊ အေသခံမလားတဲ့။  ေကာင္းေရာ… ဟဲ့ အာဏာ… ဒါ လုပ္ပုိင္ခြင့္ႀကီးလား။

သက္ရွိထင္ရွားေထာက္ခံစာ … တဲ့။  ေရာ္ ဒီဆရာ ခက္ပါဘိ ကြ်န္မက သူ႕ေရွ႕ မတ္မတ္ၾကီးကုိ ရပ္လုိ႕။  က်ဳပ္လုိခ်င္တာ ခင္ဗ်ား သက္ရွိထင္ရွားေထာက္ခံစာ… စာလုိခ်င္တာ။  လူလာရပ္ျပလုိ႕မရဘူး တဲ့။  ဟုတ္ပါျပီ။  ရပ္ကြက္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးရုံးေပါ့ သြားေပဦးေတာ့ ေျခလွမ္းတစ္ရာ၊ ေငြအိတ္ပါးနဲ႕ မ်က္ႏွာထားခ်ဳိ။  မနက္က လမ္းထိပ္မွာ ေတြ႕တုန္းက သူက လက္ဖက္ဆုိင္မွာ.. အစ္မ လက္ဖက္ရည္ေသာက္ပါဦး တဲ့။  ခုေတာ့ သူ႕မ်က္ႏွာထားက ခပ္တည္တည္ရွင့္။  ေအာ္ ေမ့လုိ႕ သူက ကုလားထုိင္ေပၚ ထုိင္ေနတာေလ… သူ႔ရဲ႕ လုပ္ပုိင္ခြင့္နယ္ေျမ။  အာဏာတည္ရာေနရာေတာ္ျမတ္။  ဒါက လုပ္ငန္းရွင္လာရမွာ..။  တစ္ခြန္းတည္းေသာ သူ႕စကား။  ဥပေဒကဲ့သုိ႕ အာဏာတည္ေသာ သူ႕အမိန္႕။  ကြ်န္မရဲ႕ ခ်ိဳသာ ေပ်ာ့ေပ်ာင္းတဲ့စကားသံေၾကာင့္ မဟုတ္ပါဘူး။  လက္ထဲက အိတ္ပါးက သူ႕အံဆြဲထဲေရာက္သြားခုိက္… ကိုယ့္အစ္မေတြပဲ လုပ္ေပးရမွာေပါ့ဗ်ာ။  ေသလုိက္ဟဲ့ .. လုပ္ပုိင္ခြင့္။

ေအာ္ .. ကြ်န္မ နည္းနည္းေလးမ်ား လြန္သြားသလားရွင္။  လုပ္ပုိင္ခြင့္ ေနာက္က အာဏာလုိက္သလား။  ဒါမွမဟုတ္ အာဏာေနာက္ကပဲ လုပ္ပုိင္ခြင့္က လုိက္တာလား။  လုပ္ပုိင္ခြင့္ရွိလုိ႕ အာဏာမ်ားရွိေလသလား။  အာဏာ ရွိလုိ႕ လုပ္ပုိင္ခြင့္ကုိ ႏွင္းအပ္ျခင္းခံရေပသလား။  ဦးေႏွာက္ထဲတြင္ ေနာက္က်ိက်ိ။ 

ရာထူးရွိရင္ ….အဲဒီ့ ရာထူးအလုိက္ လုပ္ပုိင္ခြင့္မ်ား အပ္ႏွင္းထားျခင္း မရွိရင္ အက်ိဳးသက္ေရာက္မႈ အလုပ္က ျဖစ္မလာႏုိင္မဟုတ္ေပဘူးလား။  ရာထူးေတာ့ ရွိပါရဲ႕… လုပ္ပုိင္ခြင့္ ဘာမွေပးမထားဘူး ဆုိတဲ့ စကားလည္း ၾကားဖူး နားဝေတာ့ ရွိသား။  တံဆိပ္ေခါင္းတဲ့ စာေရးကုိလည္း တန္ရာတန္ဖုိးေပးရင္ ဘယ္သူ႕ကုိမဆုိ တံဆိပ္ေခါင္းေရာင္းခ် ခြင့္ ေပးထားျပီးသားပါ။  အင္း တံဆိပ္ေခါင္းကုိ ငါေရာင္းမွ ျဖစ္တာလုိ႕ ဝယ္သူအေပၚ သေဘာထားရင္ သူ႕လုပ္ပုိင္ခြင့္က အာဏာဘက္ကုိ လုသြားျပီ။  ဒါ ထမင္းစားခ်ိန္ ဆုိျပီး စကားေတြ ေဖာင္ဖြဲ႕၊ တဟီးဟီးတဟားဟား လုပ္ေန၊ တံဆိပ္ေခါင္းဝယ္သူက အေပါက္ေလးမွာ ငုတ္တုတ္ေမ့။  ထမင္းစားခ်ိန္ကုိ စာေလး ကပ္ထားျပီး သတ္သတ္မွတ္မွတ္ေလး လုပ္ရင္ တစ္ခါ ႏွစ္ခါ အျပင္ ေနာက္ဆုိ သိသြားျပီေလ။  သုိ႕ကလုိမဟုတ္ ... အဝက ဝယ္သူကုိ အသိအမွတ္မျပဳ၊ မ်က္ႏွာထားက သူ႕လုပ္စာကုိမွ်ေကြ်းေနတဲ့ပုံ။  ရုိက္ေပါက္။  သုိ႕ေပျငား ကုိယ္လုိခ်င္တာက သူ႕ဆီက တံဆိပ္ေခါင္း။  ေစာင့္ေပေတာ့ တစ္နာရီ။  မမႈ။

ေတြ႕ပါရဲ႕ လမ္းမေပၚက အာဏာရွင္မ်ား…………။  ယာဥ္ေၾကာေျပာင္းျပန္ျဖစ္ေလာက္ေအာင္ ေက်ာ္တက္။  မ်ဥ္းေသလား၊ မ်ဥ္းရွင္မ်ား မသိ။  ႏွစ္ထပ္မ်ဥ္းမ်ားအေပၚ ခြေက်ာ္တက္။  ဘာေၾကာင့္ႏွစ္ထပ္မ်ဥ္း ဆြဲထားမွန္းမသိ။  သိေအာင္လည္း မေဖာ္ထုတ္။  ယာဥ္ေမာင္းလုိင္စင္ ေရးေျဖဆုိ လြတ္လပ္မႈ အျပည့္ ရွင့္။  ေမးခြန္းခ်ေပး ေနာက္စာေမးပြဲခန္းေစာင့္သူက တစ္ က၊ ႏွစ္ ဂ၊ သုံး ခ ဆုိျပီး အေျဖကုိရြတ္ျပသြားတာ ကိုယ္ေတြ႕ အူေၾကာင္ေၾကာင္ စာေမးပြဲ။  လမ္းဝကုိ ဘတ္စ္ကားၾကီးေတြက ပိတ္ရပ္။  လူတင္… လူေခၚ။  တစ္ဖက္က လမ္းထဲေကြ႕မယ့္ကားက ေစာင့္။  ေနာက္က ကားတန္းၾကီးကလည္း ေစာင့္ေပေတာ့ရွင္။  ၾကပ္ပါျပီ ယာဥ္ေၾကာ။  ပိတ္ပါျပီ ယာဥ္လမ္း။  ေနာက္က်ပါျပီ ရုံး။ သတ္မွတ္ခံလုိက္ရပါျပီ.. ေန႕ဝက္ခြင့္။  လြဲျပီေပါ့ … ရုံးတက္မွန္ အပုိဆုေၾကး တစ္လစာ။  ေမာရျပီေပါ့။

ေန႕စဥ္ၾကံဳေတြ႕သမွ် … ရာထူးေနာက္က တာဝန္ဆုိတာထက္ ရာထူးေနာက္က လုပ္ပုိင္ခြင့္အာဏာက ႀကီးစုိးေနတာ အမွန္ပါပဲ။  ဆရာဝန္ၾကီးလည္း လူနာရဲ႕ က်န္းမာေရးတာဝန္ ဆုိတာထက္ အခ်ိန္တုိတုိအတြင္း လူနာမ်ားမ်ားၾကည့္ႏုိင္ဖုိ႕ အာဏာေတြသုံးရသလုိ တံဆိပ္ေခါင္းေရာင္းတဲ့သူကလည္း မွန္ကန္တဲ့ တံဆိပ္ေခါင္းကုိ ေရာင္းခ်ေပးရမယ့္ တာဝန္ထက္ လုိခ်င္သူက ေစာင့္ ဆုိတဲ့ အာဏာေတြ သုံးေနတာပါပဲ။  ပလက္ေဖာင္း ေစ်းသည္ကလည္း ဒါ အမ်ားပုိင္လမ္း …. လမ္းေလွ်ာက္တဲ့သူေတြကုိ ဂရုမစုိက္အားဘဲ ညေန ဆန္ဝယ္ဖုိ႕ ကပ္တပ္တပ္နဲ႕ လမ္းဖယ္မေပးေရး အာဏာကုိ သုံးလုိက္ေတာ့ ဘာမွမျဖစ္ပါဘူး။  လမ္းမေပၚ ဆင္းေလွ်ာက္ေပါ့ေလ။

တာဝန္ဆုိတာ လာမေျပာနဲ႕။  ဒါက လက္ပတ္မွာပဲ ေရးတာ။  တာဝန္ရွိရင္ အာဏာရွိမွ။

ေအာ္ ပုရြက္ဆိတ္လည္း သူ႕အထြာ၊ ဆင္လည္း သူ႕အထြာတဲ့လား။

 I hope our wisdom will grow with our power, and teach us, that the less we use our power the greater it will be.
Thomas Jefferson

အသိပညာဟာ ကြ်န္ေတာ္တုိ႕ရထားတဲ့ အာဏာနဲ႕အတူ ရွင္သန္လာတယ္လုိ႕ ကြ်န္ေတာ္ေမွ်ာ္လင့္တယ္။  ေနာက္ အဲဒီ့ အာဏာကုိ အသုံးနည္းေလေလ အသိပညာဟာ ပုိျပီးၾကီးျမတ္လာတယ္ ဆုိတာကုိလည္း ကြ်န္ေတာ္တုိ႕ကုိိ သင္ေပးေနပါတယ္။                      
ေသာမတ္စ္ဂ်က္ဖာဆင္ 

ဘာရာဒြြါဂ်ာ (ျမန္မာျပည္)



.


ေျခာက္သိန္း… ဘာလုပ္ရမလဲတဲ့လား ၀န္ၾကီးဦးစုိးသိန္း

Tuesday, October 29, 2013 3 comments

~


 

က်ဳပ္ ၾကားဖူးတဲ့ ဗမာစကားတစ္ခြန္းရွိတယ္ဗ်။ ခင္ဗ်ားတုိ႕လည္း ၾကားဖူးမွာပါ။  ထမင္းတစ္လုပ္၊ တုတ္တစ္ခ်က္ ဆုိတာေလ။ ခုေတာ့ က်ဳပ္ဗ်ာ .. စာေလးနည္းနည္းပါးပါးေရးတယ္ဗ်ာ။ 



ကန္သင္းရုိးေပၚငုတ္တုတ္ထု္ိင္ေနသူမ်ား

Saturday, October 26, 2013 0 comments

~


 



က်ဳပ္ နည္းနည္း အ့ံၾသတာေတြက နည္းနည္း ျဖစ္ျပီး အခု စစ္တပ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွ လြတ္ေျမာက္ျပီးစ၊ ေနာက္ စစ္သား ေခါင္းေပါင္းေပါင္းျပီး တုိက္ပုံလဲျပီးစအခ်ိန္ က်ဳပ္တုိ႕ တုိင္းျပည္မယ္.. မ်ားမ်ား အ့့ံၾသစရာက တစ္ပုံတစ္ပင္။ အဲဒီလုိ အ့ံၾသမႈေတာင္ အခ်ိဳးေျပာင္းျပန္က်က် ျဖစ္ေတာ့ မ်ားမ်ားအ့့ံၾသရျပန္ပါေရာဗ်ာ။ 



လူေလးကုိေဌးဦးေရ……. ေျပာရတာေမာသဗ်

Thursday, October 10, 2013 2 comments

~


 

က်ဳပ္တုိ႕ ရပ္ထဲရြာထဲမယ္ ဗ်ိဳး ဟစ္တာရွိတယ္ေလ။  ရပ္ရြာထဲ အလွဴဆုိ ရပ္ထဲ ဗ်ိဳးဟစ္လုိက္တာပါပဲ။
 တေၾကာ္ေၾကာ္ေခၚျပီး ဖိတ္လုိက္တာေလ .. ခုေတာ့ က်ဳပ္မွာ စိတ္ညစ္လုိ႕ စိတ္ညစ္ေၾကာင္း တုိင္းျပည္ခ်ီ ဗ်ိဳးဟစ္လုိက္မိေတာ့လည္း လြန္တာရွိရင္လည္း ဝႏၵာမိပါလုိ႕ မဆုိေတာ့ဘူး။




ဘာလဲ……အသြင္ကူးေျပာင္းေရးကာလစိန္ေခၚသံတဲ့လား

Sunday, September 29, 2013 1 comments

 ~



 


            က်ဳပ္က သိပ္ေျပာခ်င္တာမဟုတ္ပါဘူး။ ဂ်ာနယ္တစ္ေစာင္ မ်က္ႏွာဖုံးမွာ ကယ္တင္ရွင္ အမွတ္တရ ပုံေတြ႕တယ္ဗ်ာ။
သူေျပာပုံေလးမွတ္မိေသးတယ္….. ကုိယ္ေျပာရဦးမယ္… ဆုိလားခင္ဗ်။ ဂ်ာနယ္လား …ဖတ္တာေပါ့ဗ်ာ။ ဒါေပမယ့္ အပ္တူဒိတ္ ( up to date ) ေတာ့ ဘယ္ဟုတ္မလဲဗ်။
 တစ္ေထာင္ဖုိး ၁၀ ေစာင္ ရခ်ိန္ေပါ့။ မဖတ္ရေသးေတာ့ က်ဳပ္အတြက္ေတာ့ အသစ္ေပါ့။




ဆိုင္းဘုတ္ေအာက္တြင္ ေနၾကသူမ်ား

Saturday, September 28, 2013 0 comments

 ~





            ယခုေခတ္ ဆုိင္းဘုတ္ေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားေပၚလာတာေတြ႕ရေတာ့ ဆုိင္းဘုတ္ေတြထက္ ဆုိင္းဘုတ္ေအာက္ကလူေတြကုိ ပုိျပီးစိတ္၀င္စားမိပါတယ္။



ႏုိင္ငံေရးပါတီမ်ား၊ လူမႈအသင္းအဖြဲ႕မ်ား၊ သမဂၢမ်ား၊ လူမႈကြန္ယက္မ်ား၊ ယခင္ကတည္းကရွိရွိႏွင့္ျပီးျဖစ္တဲ့ ၀န္ၾကီးဌာနမ်ား၊ လႊတ္ေတာ္ရုံးေတာ္မ်ား၊ ကုလသမဂၢဆုိင္ရာ အဖြဲ႕အစည္းမ်ားက အစျပဳလုုိ႔ ပုဂၢလိကလုပ္ငန္းရွင္မ်ား၊ အထမ္းသည္ အဆုံး ဆုိင္းဘုတ္ေလးေတြ အေတာ္ပဲေတြ႕ရပါတယ္။
 ဆုိင္းဘုတ္ေပၚက အမည္နာမမ်ားကလည္း ခံတြင္းေတြ႕စရာေကာင္းလွတဲ့အတြက္ သတင္းစာထဲမွာ ေဗဒင္ဆရာမ်ားရဲ႕ အမည္ေပးပညာရပ္လည္း ေၾကာ္ျငာစရာကိစၥတစ္ရပ္ျဖစ္လာတာကလည္း စိတ္၀င္စားဖြယ္။

          လူမႈေလာကမွာ က်င္လည္ေနသေရြ႕ေတာ့ ဆုိင္းဘုတ္တစ္ခုခုေအာက္မွာ ေနရ၊ ရပ္တည္ရတာ သဘာ၀ပါ။
လူပန္းလုုိ႔ စိတ္ႏြမ္းေလာက္ေအာင္ ဆုိင္းဘုတ္ေတြက ဒုကၡေပးေနတာလည္း ၾကံဳရမွာပါပဲ။
ပထမဦးဆုံးေတာ့ ဆုိင္း ဘုတ္ကေလးတင္လုိက္တာနဲ႕ စည္ပင္သာယာက ယူနီေဖာင္းသမားေတြ ေရာက္လာျပီး ဆုိင္းဘုတ္ခြန္က စေတာ့ တာေပါ့ေလ။
တင္လုိ္က္တဲ့ ဆုိင္းဘုတ္ အရြယ္အစားေပၚမူတည္ျပီးေကာက္ခံေတာ့ သိေစခ်င္လုုိ႔ ဆုိင္းဘုတ္တင္ကာမွ အခြန္နဲ႕လာတုိးလုုိ႔ ေသးငယ္ပစ္လုိက္ရတဲ့ ဆုိင္းဘုတ္ရွင္ေတြလည္း ရွိၾကမွာေပါ့။

          ကုိယ္ပုိင္ဆုိင္းဘုတ္ေလး မရွိတဲ့လူက်ျပန္ေတာ့လည္း သူမ်ားဆုိင္းဘုတ္ေအာက္ကုိ ၀င္ဖုုိ႔ၾကိဳးစားရတာ မဆန္းပါဘူး။
 ဆုိင္းဘုတ္ဆုိတာကလည္း အျမင့္တစ္ေနရာမွာ တင္ရစျမဲဆုိေတာ့ မနက္မုိးလင္းတာနဲ႕ သူ႕ကုိ ဦးညႊတ္ျပီး ၀င္လုိ္က္ရတာ ညေနခင္းေတာ့မွပဲ သူ႕ေအာက္က လြတ္ေတာ့တာပါပဲ။
သစ္သားျပားေလးနဲ႕႔ပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ သံျပားေလးနဲ႕ပဲျဖစ္ျဖစ္ ဘယ္လုိအမည္ေတြပဲ ေပးထားေပးထား ဆုိင္းဘုတ္တစ္ခုေအာက္ကုိ ၀င္လုိက္ျပီဆုိရင္ အခုေခတ္စကားနဲ႕ဆုိ ေခါင္းစဥ္တစ္ခုရွိသြားျပီလုုိ႔ဆုိရမလားပဲ။

          ဆုိင္းဘုတ္ေအာက္ကလူက ဆုိင္းဘုတ္ကုိ ကုိယ္စားျပဳတယ္။ တစ္ခါတစ္ခါ ဆုိင္းဘုတ္ကုိေတာ့ သိပါရဲ႕။ ဆုိင္းဘုတ္ပုိင္ရွင္ကုိ မသိဘူး။
ဆုိင္းဘုတ္ေအာက္က လူေတြရဲ႕ စရုိက္လကၡဏာကိုေတာ့သိပါရဲ႕။ ဆုိင္းဘုတ္ ပုိင္ရွင္ရဲ႕ စရုိက္လကၡဏာကုိ မွန္းရခက္ပါတယ္။ ကုိုိယ့္ေခတ္နဲ႕ကုိယ္ သန္ရာဆုိင္းဘုတ္ေလးေတြေအာက္ ၀င္ၾကတဲ့ အခါ ဘယ္ဆုိင္းဘုတ္က ကုိယ္နဲ႕လုိက္ဖက္မွန္းမသိလုုိ႔ စမ္းတ၀ါး၀ါးနဲ႕ ဟုိဆုိင္းဘုတ္ေအာက္၀င္လုိ္က္၊ ဒီဆုိင္းဘုတ္ေအာက္၀င္လုိ္က္နဲ႕ လူငယ္ေလးေတြ ဆုိင္းဘုတ္အရွာ ထြက္ၾကတာ သဘာ၀မုုိ႔ ျပစ္တင္ေစာေၾကာ မထုိက္ပါဘူး။

          ဒါေပမယ့္ လူအထင္ႀကီးေအာင္ ဆုိင္းဘုတ္ေထာင္မိကာမွ လူအထင္ေသးစရာက ျဖစ္ျပီး သမုိင္းမလွတဲ့သူ မ်ားလည္း ရွိေတာ့ ဆုိင္းဘုတ္မေထာင္မိတုန္းကမွ ဟုတ္တုတ္တုတ္ရယ္လို႕ ေအာက္ေမ့မိပါတယ္။
ကမာၻ႕တုိင္းျပည္ အသီးသီးမွာ ဆုိင္းဘုတ္ေတြအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႕ ရပ္တည္ေနတဲ့ ကမာၻ႕ကုလသမဂၢအဖြဲ႕အစည္းၾကီးဟာ ဒုတိယကမာၻစစ္ျပီး တဲ့ေနာက္ တစ္ကမာၻလုံး ႀကီးနုိင္ငယ္ညွင္းကင္းေစဖုုိ႔၊ လက္နက္အင္အားနဲ႔ ျပည္သူကုိ မႏွိပ္စက္ဖုုိ႔၊ လူ႕အခြင့္အေရး ေတြဟာ အာဏာရွင္ရဲ႕ လက္နက္ေအာက္မွာ ျပားျပား၀ပ္ေပ်ာက္ကြယ္မေနေအာင္လုုိ႔၊ ဒုကၡသည္္ေတြကုိ ကူညီဖုုိ႔၊ သဘာ၀ေဘးေတြကုိ ကာကြယ္ဖုုိ႔၊ က်န္းမာေရးအသိေတြ၊ စားနပ္ရိကၡာေတြန႔ဲ ကမာၻသူကမာၻသားမ်ား ျပည့္စုံဖုုိ႔ စတဲ့ အင္မတန္ကုိမ်ားျပားတဲ့ ဆုိင္းဘုတ္ခြဲေတြေထာင္ျပီး လုပ္ခဲ့၊ လုပ္ေနဆဲ။

          ဒါေပမယ့္ ဘာေၾကာင့္မ်ား လက္နက္ေတြ ဆန္းသစ္တီထြင္တပ္ဆင္ေနပါလိမ့္။ ဘာ့ေၾကာင့္မ်ား အာဏာရွင္က ခုထိအနုိင္က်င့္ခ်ယ္လွယ္ေနပါလိမ့္။
ျပည္သူေတြဟာ ဓာတုုလက္နက္ေတြရဲ႕ ဆုိးက်ိဳးကုိခံေနရပါလိမ့္။ စစ္ေသြးၾကြအုပ္စုမ်ားက ဟုိတစ္ေဒါင့္ ဒီတစ္ေဒါင့္ကေန လူ႕အသက္ကုိ ရန္စေနပါလိမ့္။
ေတာင္ၾကိဳအုံၾကားမွာ ေနထုိင္ျပီး ဘာေၾကာင့္မ်ား ကုိယ့္ၾကမၼာကုိယ္ဖန္တီးခြင့္ရေအာင္ လက္နက္ၾကီးငယ္ကုိင္ေဆာင္ျပီး တုိက္ပြဲေတြ ၀င္ေနၾကပါလိမ့္။
ဒီေတာ့ ကမာၻ႕ကုလသမဂၢအဖြဲ႕ၾကီးရဲ႕ ဆုိင္းဘုတ္ေတြဟာ လက္နက္ေတြ၊ အာဏာရွင္ေတြ၊ စစ္ ေသြးၾကြအုပ္စုေတြ၊ ေသာင္းက်န္းသူလုုိ႔ အမည္တပ္ခံထားရသူေတြရဲ႕ သေရာ္ျပဳံးကုိ ခံေနရပါေရာ့လား။
 ဘာေၾကာင့္လဲ။ ညီညြတ္မႈကုိ အာဏာနဲ႔ ၀ါဒက ျဖိဳခြင္းလုိက္လုိ႔ပါ။

          ေစတနာပဓာနဆုိတာ သိေပမယ့္ ေစတနာကုိ သိနားလည္တဲ့ လူေတြၾကားမွာပဲ တန္ဖုိးရွိျပီး၊ နားမလည္တဲ့ လူေတြၾကားမွာေတာ့ သတၱ္ိေၾကာင္တယ္လို႕၊ ဆင္ျခင္ဥာဏ္မရွိတဲ့ ခတ္တုံးတုံးလူတစ္ေယာက္လုုိ႔ အထင္ေရာက္ ေစတာ အမွန္ပါပဲ။
 ေစတနာပဲရွိျပီး အလုပ္မေျမာက္ျပန္လည္း ေစတနာဆုိင္းဘုတ္ကုိ ျပန္ျပီးသာ သိ္မ္းလုိက္ပါေတာ့ေလ။
တစ္စုံတစ္ရာေသာ ဆုိင္းဘုတ္ဟာ ကုိယ့္သမုိင္းကုိ ေရးေနတာပါပဲ။

          ဆုိင္းဘုတ္တင္မွေတာ့ တာ၀န္ရွိလာျပီေပါ့။ ဆုိင္းဘုတ္တုိင္းဟာ တစ္နည္းတစ္ဖုံေတာ့ အရာေရာက္လုုိ႔ တင္က်န္ရစ္တာပါ။
အရာမေရာက္ရင္ေတာ့ သိပ္မၾကာတဲ့ကာလမွာ ဆုိင္းဘုတ္ေလး အမႈိက္ပုံထဲေရာက္ျပီေပါ့။
လူတစ္ေယာက္က ဆုိင္းဘုတ္တစ္ခုေအာက္ကုိ တုိး၀င္တာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ သူကုိယ္တုိင္က ဆုိင္းဘုတ္ေထာင္တာပဲျဖစ္ျဖစ္ စဥ္းစားရမွာက ကုိယ္နဲ႔ထုိက္တန္ရဲ႕လား။
မုန္႕ဟင္းခါးဆုိင္လုုိ႔ ဆုိင္းဘုတ္ေထာင္ျပီး ခ်ဲထီေရာင္းေနရတာမ်ိဳးက သမုိင္းမလွပါဘူး။

          ကုိယ့္ဆုိင္းဘုတ္ေလးနဲ႕ကုိယ္ အလုပ္လုပ္တဲ့အခါ ကုိယ့္အလုပ္သာ အဓိကျဖစ္ဖုုိ႔လုိပါတယ္။
သူမ်ားေတြရဲ႕ ဆုိင္းဘုတ္က ကုိယ့္ဆုိင္းဘုတ္ေလာက္အေရးမၾကီးဘူးလုုိ႔အထင္ေရာက္ၿပီဆုိရင္ ထမင္း၀ုိင္းမွာ ထမင္းျဖဴေလး အေရးပါသလုိ ငါးပိရည္နဲ႔တုုိ႔စရာကလည္း တစ္နည္းတစ္ဖုံ အေရးပါပါတယ္။ ထမင္းျဖဴခ်ည္းမစားႏုိင္ သလုိ ငါးပိရည္ခ်ည္းလည္း စားလုုိ႔ မရပါဘူး။
ထမင္းမနင္ေစဖုုိ႔ ခ်ဥ္ရည္ေလးမတည္ႏုိင္ရင္ေတာင္မွ ေသာက္ေရတစ္ ခြက္ကေတာ့ မပါမျဖစ္ပါဘူး။
ဒါေပမယ့္လည္း ကုိယ့္မစင္ ကုိယ္တန္ဆာဆင္မေနဖုုိ႔ေတာ့ အေရးၾကီးသမွ။ ႏုိုိ႔မုုိ႔ဆုိ တစ္ဘ၀လုံးဟာ မိီးဖုိေခ်ာင္ဆုိင္းဘုတ္ေအာက္က လူတစ္ေယာက္ပဲ ျဖစ္သြားမွာ အမွန္ပဲေလ။

          ကုိ္ယ့္အက်င့္သိကၡာန႔ဲ တင္ထားတဲ့ ဆုိင္းဘုတ္က သင့္တင့္မွ်တရဲ႕လား။ သင့္တင့္မွ်တမႈမရွိတဲ့အခါ ဆုိင္းဘုတ္ တန္ဖုိးက ဟုိးေအာက္ကုိ ၀ုန္းခနဲေလွ်ာက်သြားမွာ အမွန္ပဲ။
ကုိယ့္ ဆုိင္းဘုတ္အေပၚ ဘယ္ေလာက္မ်ား တာ၀န္ေက်ၾကျပီလဲ။ သက္ဆုိင္တဲ့ အလုပ္ကုိ မလုပ္ဘဲ ေက်ာ္ၾကားမႈကုိ လုိက္ျပီး အလုပ္ေတြလုပ္ေနရင္ ခက္ ခက္ရခ်ည့္။
 မူလ အလုပ္က ဘယ္သူလုပ္မတုန္းေပါ့… စဥ္းစားစရာ။

          ဆုိင္းဘုတ္ကေတာ့ ခန္႕ခန္႕ထည္ထည္။ အမည္နာမကလည္း ေလးစားေလာက္စရာ။
 ႏုတ္ထြက္စကားက ကၽြန္ေတာ္ေနမေကာင္းလို႕ ေဆးေသာက္ထားလုုိ႔ အမတ္ေတြ ေဆြးေႏြးတဲ့အခါ တက္တက္ၾကြၾကြေလး ေဆြးေႏြးပါ ဆုိတဲ့ စကားမ်ိဳး။ ေရာက္ေနတဲ့ပတ္၀န္းက်င္၊ ရွိေနတဲ့အေနအထား၊ ေျပာရမယ့္စကားက လြဲေနသေယာင္ေယာင္။
လက္ဖက္ရည္ဆုိင္စကား၀ုိင္းက စကားမ်ိဳးက လက္ဖက္ရည္ဆုိင္ထဲမွာ ေျပာရမွာေလ….. ခက္ရခ်ည့္ေသးရဲ႕။ ဒီေျမေတြကိစၥ ေလ်ာ္ေၾကးေတြေပးျပီးလည္း မေျပလည္၊ ဒီဌာနသြားေတာ့ ဟုိဌာနပုတ္လႊတ္လုုိ႔ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ညအိပ္မေပ်ာ္လုုိ႔ အိပ္ေဆးေသာက္အိပ္ရသတဲ့ ….. လႊတ္ေတာ္အမတ္ လုပ္ငန္းရွင္ႀကီးရဲ႕စကား။
သူအိပ္ေပ်ာ္ ေအာင္ ဥပေဒကုိ ျပဌာန္းလုိက္ရွာေပေတာ့လုုိ႔ ေရးရသားရ တင္ျပရေတာ့မလုိလုိ……။  ေအာ္ ဆုိင္းဘုတ္ေအာက္ သူ႕ ဒုကၡ။

          တုိင္းျပည္ေနာက္က်က်န္ရစ္တယ္လည္းဆုိရဲ႕။ ကုိယ္တင္ထားတဲ့ အလုပ္တစ္ခုကုိမွ ထိထိိေရာက္ေရာက္ မရွိ။ သူမ်ား ဆင္ေျခေထာက္ကာကြယ္ေဆးေကၽြးေတာ့ ကုိယ္လည္းလုိက္ျပီး ကာကြယ္ေဆးတစ္မ်ိဳးေကၽြးရတန္ ေကာင္းရဲ႕။
ရပ္ကြက္ထဲ ေအာ္လံနဲ႕လွည့္၊ တစာစာေခၚ လုပ္ေတာ့ လူသိရွင္သိ။ တစ္ျခားဆုိင္းဘုတ္ရွင္ေတြ ပန္းေခြခ်ေတာ့ ငါလည္း ေနာက္က်သြားရင္ဆုိတဲ့ အေတြးနဲ႕ ပန္းေခြမ်ားခ်လုိက္ရေတာ့ အစဥ္အလာနဲ႕ ပန္းေခြခ်တဲ့ လူေတြကုိ စုတ္သတ္ေနခ်ိန္မွာ ကုိယ္ကေတာ့ မဆုိင္တာလုပ္ေတာ့ ခံေပါ့ကြာ ဆုိတဲ့ ျပစ္တင္တဲ့စကားအျပင္ ဘာမွ မက်န္ရစ္ပါဘူး။

          စာသင္တဲ့ဆရာမ .. .. အထက္တန္းေက်ာင္းဆုိင္းဘုတ္ေအာက္က တာ၀န္ေတြ တုိင္းျပည္တုိးတက္ဖုုိ႔ ေက်ျပီလား။
သီခ်င္းေတြဆုိတဲ့ အဆုိေတာ္…. သီခ်င္းေလးနဲ႕ ဒုကၡသည္ေတြအတြက္ ရံပုံေငြရွာျပီးျပီလား။ လူမႈအသင္းအပင္းဆုိင္းဘုတ္ေအာက္ကလူေတြ လူမႈေရးအတြက္ ဘာေတြလုပ္ျပီးျပီလဲ။
ဒါမွမဟုတ္ လုပ္ရမွာက လူမႈေရးကိစၥ၊ လုပ္ေနေတာ့ အျမတ္ထုတ္ ႏုိင္ငံေရးလား။ သစ္ပင္ပဲစုိက္ေတာ့မလုိလုိ၊ ကာကြယ္ေဆးေတြပဲ တုိက္ေတာ့မေယာင္ေယာင္၊ အမႈိက္ေတြပဲ ေကာက္ေတာ့မယ့္ဟန္ (ေကာက္ပါရဲ႕နဲ႕ ခြင့္မျပဳတာ လက္၀ါးၾကီးအုပ္မႈ) တရားစီရင္ေရးကုိပဲ ခုခ်က္ျခင္း အေရာင္ေျပာင္းေတာ့မယ့္ဟန္၊ စာေပလြတ္လပ္ခြင့္အတြက္ပဲ တုိက္ပြဲ၀င္တ့ဲသေဘာ ျဖစ္ေနရင္ေတာ့ ကုိယ့္ဆုိင္းဘုတ္က ေယာင္ေတာင္ေတာင္ဆုိင္းဘုတ္ျဖစ္သြားမွာ အမွန္ပါပဲ။

          ကုိယ့္အလုပ္က ဘာလဲ ဆင္ျခင္လုိ္က္ၾကပါစုုိ႔။ တုိက္သစ္ေဆာက္ရတာ လြယ္ပါတယ္။ တုိက္ေဟာင္းကုိ ျပိဳလုနီးနီးျဖစ္ေနတဲ့ တုိက္ေဟာင္းကုိ ျပဳျပင္ရတာခက္ပါတယ္။
အမုိးကိုျပင္ဖုုိ႔ပဲ အားထုတ္ေနရင္ ၾကမ္းကၽြံလုုိ႔ အိမ္ျပိဳ ဒုကၡ လွလွႀကီးေတြ႕မွာေပါ့။ နံရံကိုပဲ ျပင္ဖုုိ႔အားထုတ္ရင္လည္း အမုိးျပိဳလုုိ႔ မေတြးရဲစရာ။
 ဒီေတာ့ အမုိး ျပင္တဲ့လူကျပင္၊ ၾကမ္းကုိ တုိင္ေထာက္တဲ့လူက ေထာက္ ဟန္ခ်က္ညီညီ ျပဳျပင္ပါမွ တုိက္အုိတုိက္ေဟာင္းေလး ျပန္လည္ သစ္လြင္လာမွာေပါ့။

          ဒီေတာ့လည္း ………… ဆုိင္းဘုတ္ေအာက္ကလူမ်ား ပင္ပန္းလွပါတယ္။

    ဘာရာဒြါဂ်ာ (ျမန္မာျပည္)

 



.

ငါးတန္း ABC သမား၊ ငါးပုဒ္က်က္ ဘြဲ႔ရနဲ႔ ျမန္မာျပည္ပညာေရး

Wednesday, September 25, 2013 0 comments

 ~




ၿပီးခ့ဲတ့ဲရက္ပုိင္း ဥေရာပခရီးစဥ္မွာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က ဒီမုိကေရစီနဲ႕ ပညာေရးဆုိင္ရာေတြ ပုုိ႔ခ်တယ္ ဆုိတ့ဲ သတင္းတစ္ပုဒ္ ဖတ္လုိ္က္ရပါတယ္။



သတင္းဆုိေတာ့လည္း ပုုိ႔ခ်ခ်က္ထဲက ေကာက္ႏုတ္ျပီး ေဖာ္ျပထားတာပါပဲ။ ပညာေရးလုုိ႔ဆုိလုိက္ရင္ ကၽြန္မမွာ ေက်ာစိမ့္လွပါတယ္။
စာသင္တဲ့ ဆရာမ တစ္ေယာက္အတြက္ ပညာေရးဟာ အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းမႈတစ္ခုျဖစ္သလုိ၊ ဘ၀ရဲ႕ တစ္စိတ္တစ္ပုိင္းလည္း ျဖစ္ပါတယ္။
ပညာေရး နိမ့္က်တယ္ဆုိရင္ ကၽြန္မတုုိ႔လည္း နိမ့္က်ျခင္းရဲ႕ တရားခံမ်ားျဖစ္ပါတယ္။

            တစ္ခါတစ္ေလ တရားခံတုိင္းဟာလည္း တရားခံျဖစ္ခ်င္လြန္းလုုိ႔ မဟုတ္ပါဘူး။ တရားခံျဖစ္ေအာင္ တြန္းပုုိ႔လုုိ႔ တရားခံျဖစ္သြားတာေတြ အမ်ားၾကီးပါ။
ဒီလုိပါပဲ ကၽြန္မတုုိ႔လည္း ေခတ္စနစ္က ေကာင္းေကာင္းၾကီး တြန္းပုုိ႔ခံလုိ္က္ရတဲ့ တရားခံေတြပါ။
ကၽြန္မတုုိ႔က ေတာ္လွန္ေရးေကာင္စီေခတ္က ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူအစစ္ေတြပါ။ ငါးတန္း ေရာက္မွ ေအ၊ ဘီ၊ စီ၊ ဒီ သင္ရတဲ့ မ်ိဳးဆက္ေတြပါ။
တကၠသုိလ္၀င္တန္းေရာက္ေတာ့လည္း သိပၸံ၊ ၀ိဇၨာဘာသာတြဲကုိ အ႒မတန္းမွာ မခြဲေတာ့ဘဲ ေပါင္းျပီး ဇီ၀ေဗဒကုိ ျဖဳတ္ျပီး ရွစ္ဘာသာသင္ယူခဲ့ရတာ ျမန္မာလုိခ်ည္း သင္ရတဲ့အတြက္ သင္သမွ်ဘာသာရပ္ေတြနဲ႕ ပတ္သက္ျပီး အေျခခံေလာက္ကုိေတာ့ ခုထိေျပာႏုိင္ေသးပါတယ္။
တနည္းအားျဖင့္ ေခါင္းထဲဦးေႏွာက္ထဲ က်န္ေနတယ္။ ျမန္မာစကားပဲေျပာတဲ့ ငါးတန္းက စျပီး အဂၤလိပ္စာ စသင္ရတဲ့အတြက္ ျမန္မာလုိသင္တဲ့ ဘာသာရပ္မ်ားရဲ႕ သေဘာတရားဟာ ခုထိက်န္ေနခဲ့တယ္လုုိ႔ ေအာက္ေမ့ပါတယ္။

          တကၠသုိလ္ေရာက္ေတာ့လည္း အဓိကယူတဲ့ ဘာသာရပ္ေရာ၊ တျခားတြဲယူရတဲ့ ဘာသာရပ္ေတြ အားလုံး ျမန္မာလုိပဲသင္ရပါတယ္။
ဒါ့ေၾကာင့္လည္း လြန္ခဲ့တဲ့ အႏွစ္သုံးဆယ္က သင္ခဲ့တဲ့ ယုတၱိေဗဒကုိ ခုထိနားလည္ သေဘာေပါက္ေနသလုိ သမုိင္းကုိလည္း ေကာင္းေကာင္းသိပါတယ္။
ျမန္မာလုိသင္၊ ျမန္မာလုိနားလည္၊ ျမန္မာလုိခ်ေရးရေတာ့ အလြတ္က်က္ရတာဆုိလုုိ႔ ကဗ်ာစာကုိးေတြ၊ အဓိပၸါယ္သတ္မွတ္ခ်က္ေတြေလာက္ပဲရွိပါတယ္။
ဘာသာရပ္ကုိလည္း နားလည္၊ နားလည္တာကုိလည္း နားလည္သလုိခ်ေရးႏုိင္တဲ့ ဘာသာစကားဆုိေတာ့ ကၽြန္မတုုိ႔ အလြတ္မက်က္မွတ္ခဲ့ရပါဘူး။

          ကၽြန္မတုုိ႔ ဘဲြဲ႕ရျပီးေတာ့ န၀မတန္းကစလုုိ႔ ဘာသာရပ္တုိင္းကုိ အဂၤလိပ္လုိေျပာင္းလဲလုိက္ပါတယ္။ န ၀ တ ေခတ္ေပါ့ေလ။
ကၽြန္မတုုိ႔ မဟာသိပၸံက်မ္းျပဳေတြ ဂၽြမ္းထုိးခဲ့တဲ့ႏွစ္ေပါ့ေလ။ က်မ္းကုိ အဂၤလိပ္လုိ ျပဳစုရပါျပီ။ ဘာသာရပ္တစ္ခုလုံးကုိ ျမန္မာလုိသင္ခဲ့၊ မွတ္ခဲ့၊ ေျဖခဲ့တဲ့သူေတြကုိ ေတြးၾကည့္ရင္ ကုိယ္ခ်င္းစာႏုိင္ ပါတယ္။ မဟာပညာရွင္မ်ားက ေက်ာင္းစာေတြကုိ အဂၤလိ္ပ္လုိသင္လုိက္ရင္ ပညာေရးအဆင့္ျမင့္သြားတယ္လုုိ႔ အထင္ေရာက္ပုံရပါတယ္။
ခု ကၽြန္မတုုိ႔ ငါးတန္း ေအ၊ ဘီ၊ စီ၊ ဒီ သမားေတြ သက္ဆုိင္ရာဘာသာရပ္ေတြရဲ႕ ပါေမာကၡႀကီးေတြ ျဖစ္ေနပါျပီ။

          ကၽြန္မတုုိ႔က သင္လုိက္တဲ့ တပည့္သားေတြက နည္းျပေလာက္ျဖစ္ျပီး၊ မူလတန္းဆရာမေလာက္လည္း ျဖစ္ေနပါျပီ။
ငါးတန္း ေအ၊ ဘီ၊ စီ သမားေတြရဲ႕ တပည့္ေတြ ဆရာျပန္ျဖစ္တဲ့အခ်ိန္မွာ အဲဒီတပည့္ေတြက စုစုေပါင္း တႏွစ္ခြဲေလာက္ တကၠသုိလ္ပညာေရး၊ တနည္းအားျဖင့္ ငါးပုဒ္က်က္ေျဖ တကၠသုိလ္ပညာေရးစနစ္နဲ႕ ဘြဲ႕ရခဲ့သူေတြပါ။

          ငါးတန္း ေအ၊ ဘီ၊ စီ သမားက ပါေမာကၡျဖစ္ခ်ိန္မွာ ငါးပုဒ္က်က္ ဘြဲ႕ရသမားမ်ားက ဆရာမ ျဖစ္ေနျပီေပါ့။

အဲဒီ့ဘြဲ႕ရေတြဟာ ငါးတန္း ေအ၊ ဘီ၊ စီ သမားက အဂၤလိပ္လုိ သင္လုိက္တာကုိ ခံယူခဲ့သူမ်ားပါ။
ကၽြန္မတုုိ႔ေခတ္မွာ ျမန္မာလုိသင္ရတဲ့အတြက္ သင္ဆုိင္ရာ ဘာသာရပ္ကုိေတာ့ ေကာင္းေကာင္းႀကီးကုိ တတ္ကၽြမ္းနားလည္ခဲ့ရပါတယ္။
ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မတုုိ႔ ပုိ႔ခ်ရတဲ့အခါက်ေတာ့ ဘာသာရပ္ကုိ အဂၤလိပ္စာနဲ႕ ေရးသားထားျပီး နားလည္ေအာင္ရွင္းျပ လက္ခ်ာေပးတာကေတာ့ ဗမာလုိပါ။
ပုုိ႔ခ်သူက ဘာသာရပ္ကုိ နားလည္ေအာင္ရွင္း ျပႏုိင္ေပမယ့္ အဂၤလိပ္ဘာသာစကားအနက္ကုိ ျပန္ေနရတာနဲ႕ အခ်ိန္ကုန္ေတာ့ ဘာသာရပ္ဟာ ေမွးမွိန္သြားသလုိမ်ား ျဖစ္ခဲ့ဟန္တူပါတယ္။
အဂၤလိပ္ေ၀ါဟာရေတြကုိ ဘာသာျပန္ေပးေနသလုိျဖစ္ေတာ့ ကၽြန္မတုုိ႔ ဘာသာရပ္ဆုိင္ရာ အေတြးအေခၚ၊ အယူအဆေတြထက္ ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူမ်ားကလည္း ေရွ႕မွာခ်ထားတဲ့ အဂၤလိပ္လုိ ျပင္လုိက္ၾကီးေရးထားတဲ့ စာေပၚမွာ ခဲတံေလးေတြနဲ႕ အဓိပၸါယ္ကုိသာမက အသံထြက္ကုိပါ ျမန္မာလုိ စာလုံးေပါငး္ျပီး မွတ္ရရွာပါတယ္။ 
ပုုိ႔ခ်လုိက္တဲ့ သေဘာတရားေတြ၊ ရွင္းျပခ်က္ေတြဟာ သာမညျဖစ္သြားျပီး ေရးထားတဲ့ ဘာသာစကားက ေရွ႕ေရာက္သြားသလုိျဖစ္သြားတယ္လုုိ႔ ကၽြန္မမွာ အျမင္ရွိပါတယ္။

          ခုအဲဒီတပည့္မ်ားက ဆရာျဖစ္ေနပါျပီ။ ငါးပုဒ္က်က္ဘြဲ႕ရမ်ား ဆရာျဖစ္ေနပါျပီ။ တကၠသုိလ္အဆင့္ ပညာသင္ယူမႈကုိ ဘာမွမရလုိက္တဲ့သူေတြပါ။ 
အေျခခံပညာက်ျပန္ေတာ့လည္း လူေျခာက္ဆယ္၊ ခုနစ္ဆယ္ ဆရာမတစ္ေယာက္နဲ႕ သင္ခဲ့ရတဲ့အျပင္ အခန္းဆုံးတတ္ေျမာက္မႈစစ္ေဆးျခင္းေတြ၊ ကုစားစနစ္ေတြ စသျဖင့္ ဘာေတြ ဘယ္လုိျဖစ္ကုန္သလဲေတာ့ မသိပါဘူး။ ေတာ္ေတာ္ကုိ အူလည္လည္ ျဖစ္ေနတဲ့ ပညာေရးစနစ္ရဲ႕ သားေကာင္မ်ားဟာ ဆရာျဖစ္ကုန္ၾကပါျပီ။

          ရန္ကုန္နာေရးကူညီမႈအသင္းမွာ ဆရာမြမ္းမံသင္တန္းေလး လုပ္စဥ္က ဘုန္းေတာ္ႀကီးပညာသင္ေက်ာင္းေတြက ဆရာ၊ ဆရာမေတြ နဲ႕ ေတြ႕ဆုံရတဲ့အခါ သက္ျပင္းသက္မ ရွိသမွ် အကုန္ခ်လုိက္ရ ပါေတာ့တယ္။ ပထမဦးဆုံးသိလုိက္ရတာက သူငယ္တန္းအဂၤလိပ္စာသင္ ဆရာ၊ ဆရာမမ်ားရဲ႕ အျဖစ္သနစ္ကုိပါ။
မြမ္းမံသင္တန္းကုိလာေရာက္တက္သူမ်ားက သူငယ္တန္းကေန စတုတၳတန္းအထိသင္ၾကားေနတဲ့ ဆရာ၊ ဆရာမ ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္၊ အစိတ္ ၊ သုံးဆယ္ အရြယ္ေလာက္ေတြေပါ့။

            စာသင္ခန္းထဲကုိ ကၽြန္မ ပန္းသီးအနီေလးတစ္လုံး ယူသြားပါတယ္။ သူငယ္တန္းအဂၤလိပ္စာက ေ၀ါဟာရ သက္သက္နဲ႕ပဲ ဖြဲ႕စည္းထားတာပါ။
၀ါက်တစ္ေၾကာင္းမွ မပါပါဘူး။ a for apple နဲ႕စတဲ့ ျပ႒ာန္းခ်က္ပါ။ ကၽြန္မက ပန္းသီးေလးကုိျပျပီး a for apple ေနာ္လုုိ႔ ဆုိတဲ့အခါ ဆရာ၊ ဆရာမေတြက ရယ္ပါတယ္။
ဒီေတာ့ ကၽြန္မက ပန္းသီးေလးနဲ႕ပါတ္သက္ျပီး ဆက္ေျပာပါလုုိ႔ဆုိတဲ့အခါ အားလုံးေသာ ဆရာ၊ ဆရာမေတြက အူေၾကာင္ေၾကာင္ ျဖစ္သြားပါတယ္။
ဘယ္သူ႕ဆီကမွ ဘာအသံမွ ထြက္မလာပါဘူး။ ဗမာလုိေျပာပါ ဒီပန္းသီးေလးအေၾကာင္းေလလုုိ႔ ဆုိေတာ့ ဘာမွမေျပာဘဲ အခ်င္းခ်င္း တီးတုိးစကားဆုိၾကပါတယ္။
ဒီေတာ့ ကၽြန္မက ပန္းသီးေလးက နီတာေပါ့ လုုိ႔ ဆုိလုိက္ေတာ့လည္း မ်က္ႏွာေလးေတြက ကၽြန္မေပးတဲ့ အခ်က္အလက္ေပၚမွာ ဘာမွန္းမသိပါဘူး။
အဲဒါကုိပဲ အဂၤလိပ္လုိေျပာၾကည့္ပါဦးဆုိေတာ့လည္း ဒီအတုိင္းပါပဲ။

          ပန္းသီေလးနီတယ္။ ပန္းသီးေလး ခ်ိဳတယ္။ ပန္းသီးေလးက အလုံးေလးျဖစ္တယ္။ ပန္းသီးေလးက အသီးအႏွံျဖစ္တယ္။
ဒီလုိေလး ျမင္ျပေတာ့ ဟုတ္ေပသားပဲ လုုိ႔ ဆုိခ်င္တဲ့၊ လင္းလက္လာတဲ့ မ်က္၀န္းေတြကုိ ေတြ႕ရျပန္ေတာ့ ရင္ထဲ ငုိခ်င္ခ်င္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။
ဘာမွ မေတြးတတ္ေတာ့ပါလား လုုိ႔ စဥ္းစားမိပါတယ္။ သူတုုိ႔ သင္ယူစဥ္က ဆရာမကလည္း စာအုပ္ကုိကုိင္ အဂၤလိပ္လုိေရးထားတာကုိ ဘာသာျပန္ျပ၊ သူတုုိ႔က အလြတ္က်က္၊ စာေမးပြဲေျဖ၊ အတန္းတက္နဲ႕ ဘြဲ႕ရသြားတာကုိး။

          အခုပညာေရးနိမ့္က်တယ္လုုိ႔ဆုိၾကတယ္။ ကၽြန္မတုုိ႔ ပညာေရးစနစ္ကုိ ဘယ္လုိျမွင့္တင္မွာပါလဲ။ ဘယ္လုိပုုိ႔ခ်ခ်က္ေတြ ျပင္ဆင္ျပီး ဒီဆရာ၊ ဆရာမေတြကုိ မြမ္းမံမွာပါလဲ။
ကၽြန္မတုုိ႔ မုန္႕လုံးစကၠဴကပ္ေတာ့မွာလား။

၁၉၈၈ ေနာက္ပုိင္း န ၀ တ ေခတ္မွာ  ကၽြန္မတုုိ႔တုိင္းျပည္က စက္မႈလက္မႈအထက္တန္းေက်ာင္းေတြ ေပ်ာက္ကြယ္သြားပါတယ္။ အင္မတန္ ႏွေျမာစရာေကာင္းတဲ့ ျဖစ္ရပ္ပါ။
လုပ္သားအစားထုိးမႈႀကီးတစ္ခုလုံး ပ်က္စီးသြားတာပါပဲ။ ကၽြန္မတုုိ႔ တကၠသုိလ္တက္တဲ့ႏွစ္မွာ ပညာေရးဘြဲ႕အတြက္ ဆုံးရႈံးမႈက ဒီေန႕ထိ မေမ့ႏုိင္ပါဘူး။
ကၽြန္မက အဲဒီ့ပညာေရးတကၠသုိလ္ကုိ တက္ခ်င္သူမုုိ႔ မေမ့ႏုိင္တာပါ။ ကၽြန္မတုုိ႔ဆယ္တန္းေအာင္တဲ့ႏွစ္မွာ ပညာေရးဘြဲ႕ဟာ ဘြဲ႕တစ္ခုရျပီးမွ တက္လုုိ႔ရမယ္ လုုိ႔ သတ္မွတ္လုိ္က္တဲ့အတြက္ ကၽြန္မ ဒီေန႕အထိတက္ ေရာက္ခြင့္မရပါဘူး။ ကၽြန္မ ပထမဘြဲ႕ရျပီးတဲ့ေနာက္ ကၽြန္မ မဟာ၀ိဇၨာတက္ေရာက္ခြင့္ရတဲ့အတြက္ ပညာေရးတကၠသုိလ္နဲ႕ အလွမ္းေ၀းခဲ့ရတာ အခုထိပါပဲ။ အခုထက္ထိလည္း တက္ခြင့္ရေသးရင္ တက္ခ်င္ပါေသးတယ္။

          ဒီလုိဒီပုံျဖတ္သန္းခဲ့တဲ့ ပညာေရးစနစ္ကုိ နိမ့္က်ေနတဲ့အေၾကာင္းေတြပဲ မေျပာေတာ့ဘဲ ပညာရွင္မ်ားက ျမွင့္တင္ရမယ့္ နည္းလမ္းေကာင္းမ်ား၊ အထူးသျဖင့္ ျဖစ္ႏုိင္ေခ်ရွိျပီးလက္ေတြ႕က်တဲ့ နည္းလမ္းေကာင္းမ်ားကုိ ရွာေဖြၾကဖုုိ႔ရာ အခ်ိန္တန္ရုံမက ေနာက္မ်ားပင္က်ေနပါပေကာ။

 ဘာရာဒြါဂ်ာ (ျမန္မာျပည္)

 



.

ေဖာ္ေကာင္ အလုိရွိသည္

Saturday, September 14, 2013 1 comments

 ~




ကုိယ္ေရးမယ့္ ေခါင္းစဥ္ေလးေတာ့ အေတြးရပါရဲ႕။ မရည္ရြယ္စေကာင္းေတြလည္း ရည္ရြယ္ရင္း ပါတန္သေလာက္  ပါပါရဲ႕။ စာေပေဒါသသင့္မႈဆုိတာလည္း စာသင္ခန္းထဲမွာက်န္ရစ္ခဲ့သေလာက္ ရွိျပီမုိ႕ ဆရာေမာင္ခင္မင္(ဓႏုျဖဴ)က ငါ့တပည့္ ည့့ံခ်က္ကေတာ့ကြာ လုိ႕ဆုိရင္လည္း ကန္ေတာ့ကာ ေတာင္းပန္လုိက္ခ်င္ပါရဲ႕။ ရင္ထဲက က်ိတ္ျပီးေစာင့္လာတာမုိ႕ တကယ့္ကုိ ေဖာ္ေကာင္ေလးမ်ား အလုိရွိတာကုိလည္း ဆရာၾကီးမ်ား ခြင့္လႊတ္စာနာတန္ေကာင္းပါရဲ႕။


ဂ်ာေအးခမ်ာလည္း ေမွာင္မုိက္ထဲမွာ ငုိရရွာေပဦးမေပါ့

Monday, September 9, 2013 0 comments

 ~


"...လက္ငင္းျဖစ္ပြားေနေသာ ျပည္တြင္းစစ္တြင္ တပ္မေတာ္မွ စစ္သားရဲေဘာ္သူငယ္ေလးမ်ား မည္မွ်က်ဆုံးသြားျခင္းကုိလည္း ေျပာခ်ိန္မတန္ေတာ့ မည္သူ႕ႏွင့္မွ် ထပ္တူထပ္မွ်ေၾကကြဲခြင့္မရလုိက္ပါ..."
 


(စာအုပ္မိတ္ဆက္ပဲြတခုမွာ ေတြ႔ရတ့ဲ ကုိကုိႀကီးနဲ႔လုပ္ေဖာ္ကုိင္ဘက္တခ်ဳိ႕)


Where is the Life we have lost in living?
Where is the wisdom we have lost in knowledge?
Where is the knowledge we have lost in information?
~T.S. Eliot, The Rock, 1934

ရွင္သန္ေနထုိင္မႈထဲက ေပ်ာက္ဆုံးသြားေသာ ဘ၀က ဘယ္မွာပါလိမ့္။

ဗဟုသုတမ်ားစြာထဲက ေပ်ာက္ဆုံးသြားေသာ အသိဥာဏ္က ဘယ္မွာပါလိမ့္။

သတင္းအခ်က္အလက္ေတြမ်ားစြာထဲက ေပ်ာက္ဆုံးသြားေသာ ဗဟုသုတေတြက ဘယ္မွာပါလိမ့္။

~T.S. Eliot, The Rock, 1934


            ဤေဆာင္းပါးေလးကုိ မစခင္ ကၽြန္မမွာ အဆုိအမိန္႕ေလးတစ္ခုေလာက္ကုိ စဥ္းစားရသည္။ ေဆာင္းပါးေလးကုိ အဆုိအမိန္႔ေလးတစ္ခုျဖင့္ စခ်င္သည္ကုိး။ အဆုိအမိန္႕ေတြကုိ စုေဆာင္းထားသည့္ ဖုိင္ေလးထဲရွာလုိက္သည့္အခါ ေတြ႕လုိက္ေသာ အထက္ပါအဆုိအမိန္႔ေလးကုိ မက္္မက္ေမာေမာကူးယူခဲ့သည္။ ကၽြန္မေရးမည့္ အေၾကာင္းအရာေလးႏွင့္ လုိက္ဖက္လြန္း လွသည္ကုိး။ အသက္ရွင္လ်က္ႏွင့္ ကၽြန္မတုိ႕ဘ၀ကေပ်ာက္ဆုံးေနခဲ့သည္။ ဘ၀အေၾကာင္းေျပာပါဆုိလွ်င္ ေယာင္ခ်ာခ်ာမုိ႕ အတၳဳပၸတၱိစာေပက ျမန္မာ့စာေပေလာကတြင္ ပါးပါးလ်လ်။ ဗဟုသုတေတြၾကားမွာပင္ အသိဥာဏ္ပညာ ကလည္း ေပ်ာက္ဆုံးေနျပီမုိ႕ အုပ္ခ်ဳပ္သူက လြတ္လပ္စြာစာေပေလ့လာခြင့္ႏွင့္ မထုိက္တန္ဟု ထင္သည္မုိ႕ ေမ့ပစ္လုိက္ဖုိ႕သာ။ သတင္းအခ်က္အလက္ေတြၾကားမွာပင္ ဗဟုသုတက ဘယ္ေရာက္သြားမွန္းမသိ။ သည္ေတာ့လည္း လူေတြက ဆင္ျခင္တုံတရားကင္းလွေသးသည္ဟု အထင္အျမင္ေရာက္လွ်င္လည္း ခံေပေတာ့။

          ဒီမုိကေရစီေခတ္တြင္ ျပည္သူတုိ႕ ပညာဥာဏ္ျဖင့္ မျပည့္စုံလွ်င္ ခက္ခက္ရခ်ည္ေသးရဲ႕ ဟူေသာ အေတြးက စမိသည္မွာ ၾကာလွေခ်ျပီ။ တေလာဆီက ဆရာေဖျမင့္ေရးေသာ ေဆာင္းပါးေလးကုိ ဖတ္မိစဥ္ ထုိအေတြးက ပုိ၍ ရွွည္လာသလုိ ပုိမုိလည္း ခိုင္ျမဲလာခဲ့ပါသည္။ စာနယ္ဇင္းလြတ္လပ္ခြင့္ႏွင့္စပ္လ်ဥ္း၍ ဆရာေဖျမင့္က သိၾကားမင္းစည္းစိမ္ကုိ အၾကိမ္ၾကိမ္ခံစားျပီးကာမွဆုိလွ်င္ ေဆာင္းပါးတြင္ ျပန္ၾကားေရး၀န္ႀကီးဌာန၊ ၀န္ၾကီး Park Royal တြင္ျပဳလုပ္ေသာ စာနယ္ဇင္းဆုိင္ရာ ရွင္းလင္းခ်က္ကုိ ေ၀ဖန္ေရးသားခဲ့သည္။ လြတ္လပ္ခြင့္၊ လုံး၀လြတ္လပ္ခြင့္၊ စိတ္ထင္တုိင္း လြတ္လပ္ခြင့္ စသည္တုိ႔အေပၚ ေ၀ဖန္ေရးသားခဲ့ပါသည္။ လြတ္လပ္ခြင့္အတုိင္းအတာကုိ ကၽြန္မတုိ႕၀န္ၾကီးမ်ားက ဘာနွင့္တုိင္းတာ  ဘယ္ပုံဘယ္နည္း ဆုံးျဖတ္ခ်က္ေတြခ်ဦးပါလိမ့္။

          ရာဇ၀င္က စာတင္သည္ဟုဆုိလွ်င္ ယခင္ကလည္း ဒီမုိကေရစီကုိ ေပးခ်ိန္တန္မွ ေပးမည္၊ ဒီမုိကေရစီႏွင့္ မထုိက္တန္ေသး ဆုိသကဲ့သုိ႕စကားမ်ား ၾကားဖူးခဲ့ပါသည္။ မွတ္မွတ္ရရ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ၾကီးေဟာင္း ခင္ညႊန္႔အား ဖမ္းဆီးခ်ိန္တြင္ ထုတ္ျပန္လုိက္ေသာ သတင္းစာစာအုပ္ငယ္မွ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ၾကီးေဟာင္းခင္ညႊန္႕အား ဖမ္းဆီးခ်ဳပ္ေႏွာင္ရသည့္ကိစၥကုိ ေျပာခ်ိန္တန္လွ်င္ ေျပာမည္ျဖစ္ေၾကာင္းဟု ဆုိခဲ့ေသာ္လည္း ယခုထက္တုိင္ ေျပာခ်ိန္မတန္ေသး၍ ကၽြန္မတုိ႔ ျပည္သူမ်ား မသိရပါ။ ဟံသာ၀တီဦး၀င္းတင္၏ အက်ီအျပာႀကီး၀တ္ေနဆဲ ကိစၥ ေျဖရွင္းခ်ိန္မတန္ေသး၍ပင္ မသိရေသးဟုထင္ျမင္ပါသည္။ လက္ငင္းျဖစ္ပြားေနေသာ ျပည္တြင္းစစ္တြင္ တပ္မေတာ္မွ စစ္သားရဲေဘာ္သူငယ္ေလးမ်ား မည္မွ်က်ဆုံးသြားျခင္းကုိလည္း ေျပာခ်ိန္မတန္ေတာ့ မည္သူ႕ႏွင့္မွ် ထပ္တူထပ္မွ်ေၾကကြဲခြင့္မရလုိက္ပါ။

          တစ္ခ်ိန္တစ္ခါက ဒီမုိကေရစီႏွင့္ မထုိက္တန္ေသးသဖြယ္ အၾကီးအကဲဟုဆုိအပ္ေသာ သူတုိ႕ေျပာစဥ္ကလည္း ထုိသူက သန္း၆၀မွ်ေသာ ျပည္သူလူထုကုိ ရည္ရြယ္သည္။ ထုိ႕ေၾကာင့္ ကၽြန္မလည္း ဒီမုိကေရစီႏွင့္ မထုိက္တန္ေသာသူအျဖစ္ ခံစားရသည္။ အႏွီ အႀကီးအကဲက ျပည္သူဘယ္ႏွေယာက္ႏွင့္ေတြ႕ဆုံျပီး၊ မည္သည့္ အေျခခံ လူတန္းစားထဲတြင္ က်င္လည္ျပီး ဤသုိ႕ေသာမွတ္ခ်က္ကုိ ခ်ပါသနည္း။ ေသခ်ာသည္ကေတာ့ ထုိအႀကီးအကဲ၏ ဇနီး၊ သားသမီးမ်ား၊ သူ၏ ကုိယ္ေရးအရာရွိ၊ သူႏွင့္ ဆက္ႏြယ္ပတ္သက္ေသာ အၾကီးအကဲမ်ားကုိသာ ေလ့လာရင္း ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။ ထုိအၾကီး အကဲမ်ား တုိင္းခန္းလွည့္လည္ျခင္းသဘာ၀သည္လည္း ေျပာတတ္ေသာပါးစပ္သာရွိျပီး နားေထာင္တတ္ေသာနား မရွိ ေသာ သဘာ၀သာျဖစ္သည္ကုိ ရိပ္စားမိပါသည္။

          လူငယ္ေတြစာဖတ္ပါ ဟု တစာစာေျပာေနေသာ ပညာရွင္ႀကီးမ်ား အေနႏွင့္လည္း မေသးလွေသာ စာအုပ္တန္ဖုိးကုိ ရိပ္စားမိသင့္သည္။ စာၾကည့္တုိက္ဟူ၍ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ၾကီိးေပၚတြင္ မရွိသေလာက္ ရွားသည္ပင္။ လြန္ခဲ့ေသာႏွစ္မ်ားဆီက ရပ္ကြက္ရုံးမ်ားတြင္ စာၾကည့္တုိက္မ်ားထားရန္ လမ္းညႊန္သည္ထင့္။ ကၽြန္မတုိ႕ ရပ္ကြက္ရုံးက စာၾကည့္တုိက္ဖြင့္သည္။ စာၾကည့္တုိက္အမည္ကုိ ကၽြန္မကေပးသည္။ သုခရတနာ ဟူ၍။ မေန႔ညက ဤေဆာင္းပါးကုိေရးရန္ ရပ္ကြက္ရုံးသုိ႕သြား ခဲ့သည္။ စာၾကည့္တုိက္ဆုိင္းဘုတ္က ဘယ္မွာ မသိ။ ရုံးကလည္း ဖုန္အလိမ္းလိမ္း၊ စားပြဲေပၚတြင္ ႏြမ္းေက်လ်က္ ဆီမ်ားစြန္းေနေသာ စာေစာင္ ေလးငါးေစာင္၊ ျခင္းစုတ္ထဲတြင္ ေဟာင္းႏြမ္းေနေသာ အေပ်ာ္ဖတ္၀တၳဳစာအုပ္အခ်ဳိ႕က ဖရုိဖရဲ၊ ထိလုိက္ေတာ့ ဖုန္မ်ားက လက္ညႈိးတြင္ ကပ္ပါလာသည္မွာ ခပ္မည္းမည္း။ ထုိင္ခုံက ၾကိမ္က ေပါက္၊ စားပြဲက ေခ်းလက္ေသးသစ္ႏွင့္ တေတာင္ ေထာက္ခ်င္ဖြယ္မရွိ။
ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ ျဗိတိသွ်သံရုံးစာၾကည့္တုိက္ကေတာ့ ေလေအးစက္ႏွင့္ အခင္းအက်င္းက ျငိမ္သက္သန္႕ရွင္းစြာ။ သုိ႕ေသာ္ အသင္း၀င္ေၾကးက ေဒၚလာႏွင့္။ ဖတ္ရမည့္စာအုပ္ကလည္း အဘိဓာန္ပါမွ။ ဖတ္ေနသည့္လူငယ္အမ်ားစုကလည္း တုိင္းတစ္ပါးသုိ႕အေျပးႏွင္ျပီး ဘ၀အနာဂတ္ကုိ ရွာမည့္သူမ်ားခ်ည္း။ ၁၉၆၂ခု မတုိင္မီ ပညာဆည္းပူးခဲ့ေသာ လူႀကီးမ်ားကလည္း စာအုပ္ကုိယ္စီႏွင့္။ တုိင္းျပည္လူဦးေရႏွင့္ယွဥ္ေသာ္ ထုိသူမ်ားက ရာခုိင္ႏႈန္းမည္မွ်ရွိမည္ကုိ ကၽြန္မ လုံး၀ မတြက္တတ္ေပ။ ေအာ္ … ဒုကၡ။

          လူဦးေရ သန္း၆၀မွ်ရွိေသာ ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္ စာအုပ္တစ္အုပ္ကုိ ထုတ္ေ၀လွ်င္ အုပ္ေရ ႏွစ္ေထာင္မွ်။ ယခု ေထာင္အေတြ႕အၾကံဳစာအုပ္မ်ားကေတာ့ ေရာင္းေကာင္းဟန္တူပါသည္။ ခဏေလးျဖင့္ ကုန္သြားတတ္သည္။ တစ္ခါတုန္း က တကၠသုိလ္ဘုန္းႏုိင္၏ ၀တၳဳစာအုပ္မ်ားက ေရာင္းရအေကာင္းဆုံးစာရင္း၀င္ခဲ့သည္ ဟု ၾကားဖူးသည္။ အုပ္ေရ ႏွစ္ေသာင္းလား၊ တစ္ေသာင္းလား။ ကၽြန္မ မမွတ္မိပါ။ ကၽြန္မတုိ႕၀တၳဳစဖတ္ေသာေခတ္ျဖစ္ေသာ္လည္း ကၽြန္မတုိ႕က ၾကဴေမႊးႏွင့္ ေပ်ာ္ေမြ႕ခ်ိန္တြင္ မိခင္က တကၠသုိလ္ဘုန္းႏုိင္၏ အမာခံပရိသတ္။ ျပည္သူကုိ ခ်ိန္ထုိးခ်င္လွ်င္ တုိင္းျပည္တြင္ ေရာင္းရတြင္က်ယ္ေသာ စာအုပ္ႏွင့္ ခ်ိန္ထုိးျခင္းသည္ အေကာင္းဆုံးျဖစ္မည္လား။ သုိ႔မဟုတ္ ေခတ္အေလ်ာက္ေပၚေပါက္လာေသာ ေတးဂီတျဖင့္ ျပည္သူကုိ ခ်ိန္ထုိးမည္လား။ ၀တ္စားဆင္ယင္မႈျဖင့္ ခ်ိန္ထုိးလွ်င္ အႏွီ အၾကီးအကဲ ညကလပ္ပြဲကုိ ေရာက္ရမည္။ ဟင္းလ်ာေစ်းတန္းကုိ ေလွ်ာက္ရမည္။ စူပါမားကက္ႀကီးမ်ားကုိ လွည့္ရမည္။ ရုပ္ရွင္ရုံေအာက္သုိ႕ ေရာက္ရမည္။ မန္းျမိဳ႕ေတာ္က်ဳံးေဘးတြင္လည္း ညဥ့္နက္မုိးခ်ဳပ္ ထုိင္ရမည္။ အေစအပါးကုိ လႊတ္၍ စနည္းနာမရ။ ဤသုိ႔လႊတ္လုိက္လွ်င္ျဖင့္ တစ္ပါတီေခတ္က ဦးေန၀င္းကိန္းဆုိက္ရုံအျပင္မရွိ။ ေအာ္ .. ဦးေန၀င္းသည္ပင္ လွ်င္ ၂၆ႏွစ္လုံးလုံး အဟုတ္မွတ္၍ ေလွ်ာက္လွမ္းေနသည္မွာ လူထုတစ္ရပ္လုံးအုံၾကြမွ အျဖစ္မွန္ကုိသိေရာ့သည္ဟု ဆုိသည္ကုိး။

          လြန္ခဲ့ေသာ ဆယ္ႏွစ္ေက်ာ္ခန္႕ကဟုေအာက္ေမ့သည္။ ထုိစဥ္က ၾကံ့ေတာသုႆန္ႀကီးရွိေသးသည္။ အသုဘက ပုိ႕ေနက်မုိ႕ အခင္းအက်င္းကလည္း မ်က္စိထဲတြင္စြဲထင္ျပီးသား။ သုိ႕ေသာ္ ထုိအခ်ိန္က ၀န္ႀကီးတစ္ပါးၾကြလာမည့္ အသုဘကုိ ကၽြန္မလည္းေရာက္ခဲ့သည္။ ၾက့ံေတာအခင္းအက်င္းက မ်က္စိထဲအဆန္း။ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ ပန္းေလးမ်ား ပြင့္လုိ႕။ ေျမခ်မည့္ ေခါင္းရင္းပုိင္းတစ္ေလွ်ာက္လည္း ပန္းပင္ေလးမ်ားက အပြင့္ေလးမ်ားႏွင့္ စီစီရီရီျဖစ္ေနသည္မွာ မ်က္စိပသာဒျဖစ္ဖြယ္။ မွတ္မိသည္က ရႊတ္တတ္ေနာက္တတ္ေသာ အစ္ကုိတစ္ေယာက္က ပြင့္ေနေသာပန္းတစ္ပင္ကုိ တိတ္တိတ္ႏုတ္ကာ ကၽြန္မကုိျပသည္။ ဘုရားသခင္… အျမစ္မရွိပါ။ ထုိအစ္ကုိက မနက္ကတည္းက ေျမက်င္းတူးသည့္ ေနရာကုိ ေရာက္ႏွင့္သူ။ ပန္းပင္မ်ားဟုေခၚဆုိအပ္ေသာ အပြင့္ပါရုိးတံမ်ားကုိ လာစုိက္သူမ်ားကလည္း စုိက္ႏွင့္ေနျပီ။ သူက ဘာအတြက္လည္းဟုေမးသည္။ ၀န္ႀကီးလာမွာမုိ႕ ဟုေျဖသည္။ ထုိစဥ္က စာေပလြတ္လပ္ခြင့္မရွိေတာ့ ကၽြန္မလည္း မေရးရ။ ထုိ၀န္ႀကီးလည္း သိခြင့္မၾကံဳ။

          ယခုလည္း ျပန္ၾကားေရး၀န္ၾကီးက စာေပလြတ္လပ္ခြင့္ကုိ စိတ္ထင္တုိင္း လြတ္လပ္ခြင့္မရွိပါ ဟု ဆုိသည္။ အမ်ား ျပည္သူအက်ိဳးငွာ အစုိးရသည္ စာနယ္ဇင္းဆုိင္ရာ စည္းမ်ဥ္း၊ ဥပေဒမ်ားေရးဆြဲႏုိင္သည္ဟု ဆုိသည္။ ဤသည္က အဓိက ရည္မွန္းခ်က္ျဖစ္သည့္ စာနယ္ဇင္းသည္ ထိန္းခ်ဳပ္ခံရမႈမွ လြတ္ကင္းရမည္ ဟူေသာ၊ ႏုိင္ငံသားတုိ႕သည္ အေၾကာင္းအရာ တစ္ခုကုိ ဘက္စုံေထာင့္စုံၾကားသိႏုိင္ရန္ လုိအပ္သည္ ဟူေသာ အဆင့္ကုိ မတက္လွမ္းႏုိင္ေသးသည့္အတြက္ ၾကားရည္ မွန္းခ်က္သေဘာထားကုိ ခ်မွတ္ရွင္းလင္းရျခင္းျဖစ္သည္။ တနည္း အဓိကရည္မွန္းကုိ ေဖာ္ေဆာင္ရန္ ျပည္သူ(စာနယ္ဇင္းဆရာမ်ားအပါအ၀င္) ကေသာ္လည္းေကာင္း၊ လက္ရွိအစုိးရကေသာ္လည္းေကာင္း မထုိက္တန္ေသးသည့္သေဘာ ဟုသာျမင္ပါသည္။ လက္ရွိအစုိးရကေျပာသည္ျဖစ္၍ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိယ္ေတာ့ မထုိက္တန္ေသးဟု လူ႕သဘာ၀အရ ေတြးျမင္ မည္မဟုတ္ဟု ထင္ပါသည္။ ကၽြန္မတုိ႕ျပည္သူမ်ားကသာ ဆင္ျခင္ဥာဏ္၊ ေ၀ဖန္သုံးသပ္တတ္သည့္ဥာဏ္နည္းပါးသည္ ဟု အထင္ေရာက္၍သာ ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။

          တဖန္ ဆရာေဖျမင့္၏ "လူထုမွာလည္း ဥာဏ္ပညာရွိသည္ဆုိတာ လက္ခံဖုိ႕လုိသည္ "ေဆာင္းပါးတြင္လည္း ဆရာက အာဏာပုိင္မ်ား၏ သေဘာထားကုိ ေဖာ္ျပထားသည္။ ျပည္သူမ်ားအားလုံးသည္ ဥာဏ္ပညာရွိမ်ားအျဖစ္္ မွတ္ယူႏုိင္ေသာ  အေနအထားမ်ဳိးတြင္သာ လြတ္လပ္စြာေရးသားခြင့္ကုိ အျပည့္အ၀ က်င့္သုံးခြင့္ျပဳသင့္သည္ ဟူေသာ အာဏာပုိင္တုိ႕၏သေဘာထား။ လမ္းေတြမရွိဘဲ မျပင္ဆင္ဘဲ ကားေတြအမ်ားၾကီး တင္သြင္းခြင့္ျပဳထားသည့္ အေတြးအ ေခၚ ပုိင္ရွင္မ်ားေပကုိး။ ကားကအရင္ေရာက္၊ တံတားကေနာက္ကလုိက္ထုိး။ လမ္းေဖာက္တုန္းက မဆင္ျခင္၊ ကားေတြ တုိက္ေတာ့မွ ပရိတ္ရြတ္ၾကသူမ်ားကုိး။

          ဆရာ ေဖျမင့္က ဥာဏ္ပညာရွိ ဟုတ္၊ မဟုတ္ဆုိေသာ အတုိင္းအတာကုိ ေရးသည္။ ကၽြန္မက သူတုိ႕ အလုိ ရွိေသာ ဥာဏ္ပညာႏွင့္ ျပည္သူျဖစ္နည္းကုိ ေတြးမိသည္။ ဥာဏ္ပညာသည္ ေပါင္မုန္႕တစ္လုံးမဟုတ္၊ ေပါင္မုန္႕ ၀ယ္စရာ ပုိက္ဆံရွိလွ်င္ ၀ယ္လုိက္ႏုိင္သည္။ ၀ါးစရာ သြားမရွိလွ်င္ သြားဖုံးျဖင့္ က်ိတ္လုိက္ရုံ။ ဥာဏ္ပညာဆုိသည္က ပုိက္ဆံရွိလွ်င္လည္း ၀ယ္လုိ႕မရ။ အသနားခံ၍ ေတာင္းလုိ႕မရ။ ေအာ္ ဒုကၡ။

          ဥာဏ္ပညာလုိခ်င္လွ်င္ …. ပညာရွိဆီသြားလုိက္။ ကားလမ္းက ၾကပ္သည္။ ခရီးစရိတ္က ၾကီးသည္။  ေနာက္ ညအိပ္ညေန ဆည္းပူးလွ်င္ ဧည့္စာရင္းက တုိင္ရဦးမည္။ လူစုလွ်င္ေတာ့ ခုေခတ္မွာ ျပႆနာက သိပ္မရွိေတာ့။ ပညာရွိထံ ကၽြန္မလုိ လူျပိန္းမ်ားက သြားမည္ဆုိေတာ့ လူကမ်ားမည္။ ပညာရွိၾကီးဘက္မွလည္း တစ္ဦးခ်င္းေတြ႕လုိေမးလုိၾကေတာ့ တုိကင္ေပးရေတာ့မည္။ တုိကင္ေပးသူက အဂတိလုိက္စားလွ်င္ ကၽြန္မတုိ႔ ပညာမဲ့မ်ားက ပညာရွိၾကီးကုိ ဆႏၵထုတ္ေဖာ္ရမည္။ ကၽြန္မတုိ႕က လူျပိန္းမ်ားျဖစ္သည့္အေလ်ာက္ ပညာရွိၾကီး အိမ္ေရွ႕တြင္ ေၾကြးေၾကာ္သံမ်ားျဖင့္ ဆႏၵကုိ မေနနုိင္ မထုိင္ႏုိင္ထုတ္ေဖာ္မည္။ သည္ေတာ့လည္း ပုဒ္မ တစ္ခုခုႏွင့္ ျငိစြန္းေတာ့သည္။ သည္ေတာ့မွ ကၽြန္မတုိ႕သည္လည္း ပညာရွိၾကီးထံ သြားေရာက္ျပီး ေမးလုိသည့္ အခ်က္ကုိ အေျဖရလုိက္သည္။ ကၽြန္မတုိ႕ လူျပိန္းမ်ားနားလည္သည္က ဒီမုိကေရစီရၿပီဆုိလွ်င္ လြတ္လပ္စြာ ေျပာဆုိခြင့္၊ ဆႏၵထုတ္ေဖာ္ခြင့္ရွိသည္။ ေနာက္ဆက္တြဲကုိ ပညာရွိၾကီးထံေမးရန္ ကုိယ့္နည္းကုိယ္ဟန္နွင့္ ၾကိဳးစားေတာ့ နုိင္ငံေတာ္က အေျဖေပးသည္။ ဟုတ္ေပစြ။

          ဤနည္းလမ္းသည္လည္း မစြြံေရးခ် မစြံ။ သည္ေတာ့ စာအုပ္စာတမ္းထဲက ဗဟုသုတရွာမည္။ ျမန္မာလုိ ေရးေသာ စာအုပ္မ်ားသာ ဖတ္နုိင္ေသာ ကၽြန္မတုိ႕ ၆၂-ခုႏွစ္ေနာက္ပုိင္းစာတတ္မ်ားက အဂၤလိပ္လုိေတာ့ မဖတ္နုိင္။ သည္ေတာ့ ျမန္မာလုိ ေရးသားထားေသာ စာအုပ္မ်ားကုိ အားကုိးရမည္သာ။ ႏွစ္ေပါင္း ၅၀မွ် စာနယ္ဇင္းလြတ္လပ္ခြင့္ မရွိေတာ့ အာဏာရွင္အလုိေတာ္ရိစာေပမ်ား ႏွင့္ မိတ္ေဆြျဖစ္သည္။ တက္က်မ္းမ်ားႏွင့္ အေဖာ္သဟဲျပဳသည္။ ဒီမုိကေရစီ ႏွင့္လူ႕အခြင့္အေရး ဟူေသာ စကားလုံးမ်ားကုိ ေရွာင္ရွားေသာ စာအုပ္မ်ားနွင့္က ငယ္ေပါင္းၾကီးေဖာ္….။ သည္ေတာ့လည္း ရွိပါေစေတာ့။ ဂ်ာေအးကုိ သူ႕မေအက ရုိက္ဦးမည္။ ဂ်ာေအးခမ်ာလည္း ေမွာင္မုိက္ထဲမွာ ငုိရရွာေပဦးမေပါ့။



 ဘာရာဒြါဂ်ာ (ျမန္မာျပည္)

 

 



.

ယဥ္ေက်းေသာ လူ႕အဖြဲ႕အစည္း ႏွင့္ ဒီမုိကေရစီ

Sunday, September 8, 2013 0 comments

~


 

ကၽြန္မတုိ႕ေျပာေျပာေနၾကေသာ၊ ကၽြန္မတုိ႕ၾကားၾကားေနေသာ ဒီမုိကေရစီဆုိသည္မွာ အဘယ္နည္း ဟုဆုိလွ်င္ ျပည္သူသေဘာက် အုပ္ခ်ဳပ္ေသာ လူတန္းစားကုိ ကုိယ္တုိင္  လြတ္လပ္စြာ ေရြးခ်ယ္ခြင့္ရွိေသာ၊ ႏုိ္င္ငံေရးရာကုိ ႏုိင္ငံသားတုိင္း ပါ၀င္လႈပ္ရွားႏုိ္င္ေသာ၊ ႏုိင္ငံသားအားလုံး၏ လူ႕အခြင့္အေရးမ်ားကုိ ကာကြယ္ႏိုင္ ေသာ၊ ႏုိင္ငံသားတုိင္းကုိ တူညီေသာ ဥပေဒကုိ ခံစားရရွိေစေသာ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးစနစ္ဟု ႏုိင္ငံေရးပညာရွင္မဟုတ္ေသာ ကၽြန္မမွာ ဤေရြ႕ဤမွ်သာ နားလည္သေဘာေပါက္ႏုိင္ပါသည္။
 



ႏုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသားတဲ့လား

Wednesday, August 28, 2013 2 comments

 ~



ဦးခင္ညႊန္႕ (ဗုိ္လ္ခ်ဳပ္ေဟာင္း)က သူလည္းပဲ ႏုိ္င္ငံေရး အက်ဥ္းသားပါပဲ၊ ဒါ့ေၾကာင့္ ႏုိ္င္ငံေရး အက်ဥ္းသားေတြ ကိစၥမွာ ပါ၀င္လုပ္ကုိင္ခ်င္ပါသတဲ့။
လြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္ရက္ေလာက္က facebook တေနရာမွာ ေတြ႔လုိက္ရတာပါ။ 

 


 ဖတ္ေနတဲ့ မ်က္စိကေရာ ကုိယ့္မ်က္စိမွ ဟုတ္ရဲ႕လား၊ နားလည္လုိက္တဲ့ ဦးေႏွာက္ကေရာ ကုိယ့္ ဦးေႏွာက္မွ ဟုတ္ရဲ႕လားလုိ႕ မယုံႏုိင္ေအာင္ ျဖစ္ခဲ့ရပါတယ္။ ဘယ္သူကေမးလုိ႕ ဒီလူေျဖလုိက္မွန္းလည္း ကၽြန္မ မသိလုိက္ရပါဘူး။ သူ႕ကုိ စိတ္၀င္စားတဲ့ လူေတြ ရွိမွာပါ။
အမိန္႕ဆုိတာကုိ ဦးလည္မသုန္ထမ္းရြက္ရင္း အမိန္႕ေပးတဲ့လူေတြကပဲ ေထာင္သြင္းအက်ဥ္းက်သြားတဲ့၊ အာဏာစက္ေတြျပင္းထန္လွတဲ့ ယခင္ ေထာက္လွမ္းေရးအၾကီးအကဲ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ၾကီးေဟာင္း ဘာေတြလုပ္ေနသလဲ ဆုိတာ စိတ္၀င္စားျပီး မ်က္ေျခမျပတ္ ေလ့လာေနသင့္တာလည္း အမွန္ပါပဲ။

ဒါေပမယ့္ သူ႕သေဘာထားေတြ၊ သူ႕အျမင္ေတြ၊ သူ႕လုပ္ရပ္ေတြကုိ ၾကဳံေတြ႕ခံစားျပီးမွေတာ့ ဘာအတြက္ သူ႕သေဘာထားကုိ ေမးျမန္းေနၾကပါလိမ့္လုိ႕လဲ ေတြးမိပါတယ္။ သူ႕ကုိသေရာ္ဖုိ႕လား၊ သူ႕ကုိျပန္ျပီး ႏုိ္င္ငံေရး ျပဇာတ္မွာ ဇာတ္ေဆာင္တစ္ဦးဦးအျဖစ္ ဗီလိန္ေနရာကပဲျဖစ္ျဖစ္ ျပန္ကေစခ်င္လုိ႕လား။ အခု ကေနတဲ့ ႏုိင္ငံေရး ျပဇာတ္ၾကီးက စင္ေပၚက ျပဇာတ္ မဟုတ္ဘူး။ ျပည္သူေတြ ပါ၀င္ကခုန္ေနတဲ့ ဘ၀ဇာတ္ခုံထဲက ႏုိင္ငံေရးက႑ အခန္းတစ္ခန္းပါ။

စစ္မွန္တဲ့ဒီမုိကေရစီဘ၀ ေလွ်ာက္လွမ္းဖုိ႕ ဥပေဒေတြျပင္ဆင္ေနတဲ့အခ်ိန္။ လူသားတစ္ဦးရဲ႕ ဦးေႏွာက္ကုိ ခြဲစိတ္ျပဳျပင္သလုိ ႏုိင္ငံရဲ႕ ဦးေႏွာက္ၾကီးကုိ ခဲြစိတ္ျပဳျပင္ေနရတဲ့အခ်ိန္ပါ။  လူ႕သားတစ္ဦးရဲ႕ အာရုံေၾကာေတြကုိ ရွင္သန္ေအာင္ ကုသမႈနည္းလမ္းကုိ ရွာေနသလုိ အာရုံေၾကာေတြ ေသဆုံးေနတဲ့ ႏုိင္ငံတစ္ႏုိ္င္ရဲ႕ အာရုံေၾကာေတြကုိ ကုသမယ့္ နည္းလမ္းကုိ ရွာေဖြေနဆဲ အခ်ိန္ပါ။

သတိေလးတစ္ခ်က္လြတ္သြားရင္ ကုိယ့္ကုိခ်မယ့္ျပစ္ဒဏ္ကုိ ကုိယ့္ဖာသာကုိယ္ ျပဌာန္းေနတဲ့အခ်ိန္မုိ႕ အေရးၾကီးလွတယ္ေပါ့။  အမိန္႕ေတြကုိခ်မွတ္တဲ့လူကလည္း ဘယ္သူ႕အက်ိဳးစီးပြားအတြက္လဲ၊ ခ်မွတ္လုိက္တဲ့ အမိန္႕ကုိလည္း ဆက္လက္ေဖာ္ေဆာင္တဲ့လူကလည္း ဘယ္သူ႔အက်ိဳးစီးပြားအတြက္လဲ ဆုိတာ မစဥ္းစားၾကေတာ့ဘူးဆုိရင္ ကၽြန္မတုိ႕ ႏုိ္င္ငံအသုိင္းအ၀ုိင္းက အင္မတန္ကုိ ေအာက္တန္းေနာက္တန္းက်တဲ့ အသုိင္းအ၀ုိင္းေပါ့။ အမိန္႕ေၾကာင့္ တာ၀န္အရ လုပ္တာပါဆုိတဲ့ စကားေတြနဲ႕ ခြင့္လႊတ္မႈကုိ အရယူေနတဲ့ လူေတြဟာ အမိန္႕ကုိ မလြဲမေသြေဆာင္ရြက္ရမယ္လုိ႕ ဦးေနွာက္ထဲရုိက္သြင္းထားလုိ႕ ဘာကုိမွ မစဥ္းစားဘဲ ေဆာင္ရြက္ေန ၾကတယ္ ဆုိတဲ့စကားဟာ တကယ့္ကုိ ယုံၾကည္သင့္တဲ့စကားလား။
ေျပာတဲ့လူကေရာ အမွန္တကယ္ကုိ မိမိအက်ိဳး စီးပြားမပါဘဲကုိ အမိန္႕ဆုိရင္ လုပ္ၾကတာပဲလား။ မဟုတ္ပါဘူး။ အမိန္႕ရဲ႕ ေနာက္ကြယ္က မိမိအက်ိဳးစီးပြားကုိ ေရွ႕ရႈျခင္းက အမ်ားၾကီးပါ၀င္ပါတယ္။

သက္ဆုိင္ရာဘာသာရပ္ကုိ တစ္ခုခုကုိ တတ္ေျမာက္ေအာင္ သင္ယူႏုိင္ျပီဆုိရင္ အဲဒီလူဟာ ဦးေႏွာက္ ဥာဏ္ရည္မီတဲ့ လူတစ္ေယာက္လို႕ ယူဆလုိ႕ရပါတယ္။ ဦးေႏွာက္ဥာဏ္ရည္မီတဲ့သူဆုိရင္ ကုိယ့္လုပ္ရပ္ေတြေပၚမွာ ဆင္ျခင္ႏုိင္စြမ္းရွိတဲ့သူဟာ နီးရာဓါးကုိ ေၾကာက္လုိ႕ အမိန္႕ေတြကုိ ဦးလည္မသုန္ေဆာင္ရြက္ခဲ့တယ္ဆုိရင္လည္း ခတ္ည့ံညံံ့ လူတစ္ေယာက္ပါပဲ။  အမိန္႕ဟာ မတရားေသာအမိန္႕၊ ဆက္လက္မေဆာင္ရြက္သင့္ေသာ အမိန္႕ဆုိရင္ ဆက္လက္ မေဆာင္ရြက္ဘူးေပါ့။ အဲဒီလုိလား။ မဟုတ္ေသးပါဘူး။ မေဆာင္ရြက္ရင္ ေထာင္က်မယ္။ ၾကိဳးမိန္႕အေပးခံရမယ္။ လာဘ္လာဘေတြ ေပ်ာက္ဆုံးသြားမယ္။ ငါ့သား၊ ငါ့သမီး၊ ငါ့ဇနီး၊ ငါ့ေဆြ၊ ငါ့မ်ိဳး ဒုကၡေရာက္သြားမယ္။ ဒါေတြကုိ ေၾကာက္လုိ႕ အမိန္႕တုိင္းကုိ မဆင္ျခင္ဘဲ ေဆာင္ရြက္ခဲ့တာပါ။

ဒီလုိဆုိရင္ သူ႕ရဲ႕ အမိန္႕နာခံမႈဟာ ရုိးသားျဖဴစင္ျခင္းရွိရဲ႕လား။ ကုိယ့္သမုိင္းဟာ အလြန္ကုိ ဆုိးရြားသြားမယ္ ဆုိတဲ့ အသိဟာလည္း သူ႕အာဏာစက္ကုိ သူ႕ဖာသာသူ ယစ္မူးေနတဲ့အတြက္ ေပ်ာက္ကြယ္ ဆုံးရႈံးခဲ့တာပါပဲ။ သူေၾကညာ ဖတ္ျပခ့ဲတဲ့ raod map က တုိင္းျပည္ကုိကယ္ဖုိ႕လား။ ျပည္သူကုိ ျမွင့္တင္ဖုိ႕လား။ ဒါမွမဟုတ္ က်ဥ္းထဲ က်ပ္ထဲ ေရာက္ေနတဲ့ သူတုိ႕လူတန္းစားကုိ ကယ္တင္ဖုိ႕လား။ အေျဖရွာရင္ အေျဖထြက္မွာပါ။

ဘာအတြက္   ဒီေလာက္ေတာင္ ျပည္သူေတြကုိ ဖိႏွိပ္ျပီး နင္းျပားျဖစ္ေအာင္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ လုပ္ခဲ့ပါသလဲ။ တုိင္းျပည္ေကာင္းစားေရး ဆုိရင္ ခုေလာက္ တုိင္းျပည္ဟာ ေနာက္က်မက်န္ရစ္ခဲ့ပါဘူး။ ျပည္သူ႕ အေရးကုိ တစ္စုိက္မတ္မတ္ေဆာင္ရြက္ေနခဲ့တာဆုိရင္ ျပည္သူေတြဟာ ခုေလာက္ ဆင္းရဲျပီး မက်န္ရစ္ပါဘူး။ သူ႕ကၽြန္ ျဖစ္တုန္းကမွ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ခမ်ာ အိမ္ေထာင္ျပဳခြင့္ေလးရလုိက္ပါရဲ႕။ ငါ့ကၽြန္ျဖစ္ေတာ့ ကုိမင္းကုိႏုိင္တုိ႕အုပ္စု အိမ္ေထာင္ျပဳခြင့္ေလးေတာင္ မရေလာက္ေအာင္ကုိ ဖိႏွိပ္ခံဘ၀က၊ အာဏာရွင္လက္ထဲက လြတ္ေျမာက္ေအာင္ၾကိဳးစားရရွာတာပါ။

ေထာက္လွမ္းေရးဆုိရင္ ေက်ာခ်မ္းလွတဲ့ေခတ္ကုိ ဦးေဆာင္တဲ့သူက ခုေတာ့ သူလည္းပဲ ႏုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသမားဆုိ ေတာ့ ေမာင္ေသာ္ကတုိ႕၊ ဦး၀င္းတင္တုိ႕၊ ဇာဂနာတုိ႕၊ ကုိကုိၾကီးတုိ႕ကုိ အားနာစရာေကာင္းေနပါျပီ။ သူက အဲဒီ့ နုိင္ငံေရး အက်ဥ္းသမား ဆုိတဲ့ ေခါင္းစဥ္ေအာက္မွာ ေနမယ္ဆုိရင္ ကၽြန္မသာ ဇာဂနာ ျဖစ္ခဲ့ရင္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ ကေတာ့ သူပုန္ ဆုိၿပီး  ေခါင္းစဥ္ေျပာင္းလုိက္ပါေတာ့မယ္လုိ႕သာ ဆုိခ်င္ပါတယ္။

ဟုိတစ္ေန႕က မိတ္ေဆြတစ္ဦးက သူ႕ရဲ႕လိပ္စာကတ္ျပားေလး ကၽြန္မကုိ ေပးပါတယ္။ သူ႕နာမည္ေလးေအာက္မွာ ေျခာက္ၾကိမ္ေျမာက္ နုိင္ငံေရးအက်ဥ္းက်ခဲ့သူ လုိ႕ ကြင္းစ၊ ကြင္းပိတ္ေလးနဲ႕ကုိ ဂုဏ္ယူစြာ ေဖာ္ျပထားပါတယ္။ ဂုဏ္ယူစရာေပပဲကုိး။ သူ႕မွာ အိမ္ခန္းေလးတစ္ခန္းပုိင္တာ ကၽြန္မသိတယ္။ ကြန္ဒုိတုိက္ခန္းမဟုတ္ပါဘူး။ အႏွစ္ ေလးဆယ္ေလာက္အုိမင္းေနတဲ့ တုိက္ေဟာင္းေလးထဲက အိ္မ္ခန္းတစ္ခန္းကုိပဲ ပုိင္ဆုိင္ထားတာ ၁၉၈၉ ထဲကပါ။ ႏုိင္ငံေရးအရအက်ဥ္းက်ခံဖူးသူ ဆုိေတာ့ လူေတြကလည္း သူနဲ႕ သိပ္ျပီး ပတ္ပတ္သက္သက္လုပ္ရင္ ဖမ္းမွာေၾကာက္ေတာ့ မလုပ္ရဲေတာ့ပါဘူး။ သူ႕မိသားစုရဲ႕ ဘ၀လႈိင္းတံပုိးကလည္း ၾကီးမားလုိက္ပါဘိ။ သူ႔ရဲ႕ အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းမႈကုိလည္း ပိတ္ပင္လုိက္ျပန္ေတာ့ အခက္အခဲဟာ အမ်ားၾကီးပါ။ မိသားစုရဲ႕ တုန္႕ျပန္မႈကုိလည္း ခန္႕မွန္းလုိ႕ရပါတယ္။ ဒီေတာ့ သူသား၊ သူ႕သမီး၊ သူ႕ဇနီးအတြက္ ႏုိင္ငံေရးကုိ စြန္႕လႊတ္လုိက္သလားဆုိေတာ့ မစြန္႕လႊတ္လုိက္ပါဘူး။ ဆက္ျပီးေတာ့ လုပ္၊ ေထာင္ေတြအၾကိမ္ၾကိမ္က်။ ခုေရာ လႊတ္ေတာ္အမတ္ျဖစ္ေနသလား ဆုိေတာ့ မျဖစ္ပါဘူး။ သူက လႊတ္ေတာ္အမတ္ျဖစ္ခ်င္လုိ႕ လုပ္တာမဟုတ္ဘူးေလ။ သူက သူ႕အသိပညာနဲ႕ အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းခ်င္သူဆုိေတာ့ သူ႕ အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းေလးကုိလည္း ျပန္လည္ လုပ္ကုိင္ခြင့္ရေတာ့ ျပန္လုပ္တာေပါ့။

ဒီလုိ အက်ဥ္းက်တဲ့ ႏုိင္ငံေရးသမားလုိ႕ေခၚဆုိထုိက္တဲ့ လူေတြ အမ်ားၾကီးဟာ ႏုိင္ငံေရးေလာကထဲမွာ မက်င္လည္ေတာ့ဘဲ သူတုိ႕ရဲ႕မူလအလုပ္ကုိ ျပန္လုပ္၊ မူလေနရာကုိျပန္သြား။ ဒီေတာ့ ဒီလူေတြ ႏုိင္ငံေရးေလာကကုိ ေက်ာခုိင္းလုိက္တာလား။ မဟုတ္ပါဘူး။ လူ႕အခြင့္အေရးေတြ မရရေသးရင္၊ တန္းတူညီမွ်တဲ့ ဥပေဒေတြ မေပၚေပါက္ဖူူူးဆုိရင္၊ ျပည္သူေတြကုိ ညွင္းပန္းေနမယ္ဆုိရင္ ဒီလူေတြ ႏုိင္ငံေရးေလာကထဲကုိ ကဗ်ာတစ္ေၾကာင္းနဲ႕ပဲျဖစ္ျဖစ္ ျပန္၀င္လာမွာပါပဲ။

ဒီလူေတြက တုိုင္းျပည္မ်က္နွာအတြက္ ႏုိ္င္ငံေရးလုပ္သူ။ ျပည္သူ႕အခြင့္အေရးအတြက္ နုိ္င္ငံေရးလုပ္သူ၊ ျပည္ေစခံလူတန္းစားေပၚေပါက္ေရးအတြက္ ႏုိ္င္ငံေရးလုပ္သူ။ ဒီလူေတြကုိ ႏုိင္ငံေရးလုပ္ ဆုိတဲ့ အမိန္႕ကုိ ေပးအပ္လုိ႕ လုပ္တာမွ မဟုတ္ဘဲ။ ဦးခင္ညႊန္႕ကေတာ့ စစ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးကာလ စစ္အုပ္ခ်ုဳပ္ေရးအတြက္ ႏုိင္ငံေရးလုပ္သူ၊ စစ္အုပ္ခ်ဳပ္သူလူတန္းစား အခြင့္အေရးအတြက္ ႏုိ္င္ငံေရးလုပ္သူ၊ ေပၚေပါက္ေနတဲ့ အာဏာရွင္ အုပ္ခ်ဳပ္သူ လူတန္းစားကုိ ကာကြယ္ေပးဖုိ႕ ႏုိ္င္ငံေရးလုပ္သူ၊ သူကာကြယ္ေနတဲ့ လူတန္းစားက သူ႕ကုိ ယုံၾကည္မႈ အားနည္း သြားလုိ႕ အက်ဥ္းက်ခဲ့သူ ဆုိေတာ့ အေတာ္ၾကီးကုိ ဇာဂနာတုိ႕နဲ႕ကြာသြားျပီ။ ေနာ္အုန္းလွနဲ႕ ယွဥ္လုိ႕ မရေတာ့ဘူး။

ဦးခင္ညႊန္႕ကုိ ဖမ္းဆီးစဥ္က သတင္းစာထဲမွာ ...   ဘာေၾကာင့္ ဖမ္းရသလဲဆုိတာ ေျပာခ်ိန္တန္လွ်င္ ေျပာမည္ျဖစ္ေၾကာင္း ဆုိေပမယ့္ ခုထိတုိင္ မေျပာေသးေတာ့ ဦးခင္ညႊန္႕ခမ်ာလည္း ေသေသခ်ာခ်ာ ဘာေၾကာင့္အက်ဥ္းက်တယ္မွန္းမသိေတာ့ ငါလည္း ႏုိင္ငံ့တာ၀န္ကုိ ထမ္းေဆာင္ရင္း ေထာင္ က်ခံလုိက္ရတာဆုိေတာ့ ႏုိင္ငံေရး အက်ဥ္းသားလုိ႕ ေျပာလုိက္တာျဖစ္မွာပါ။

ခြင့္လႊတ္ျခင္းတုိင္းဟာ ခြင့္လႊတ္ျခင္းနဲ႕ ထုိ္က္တန္လုိ႕ ခြင့္လႊတ္တာမွ မဟုတ္ဘဲ ကုိယ့္ကသာ ျငိ္မ္းခ်မ္းျခင္းနဲ႕ ထုိက္တန္တဲ့လူျဖစ္လုိ႕ ခြင့္လႊတ္လုိက္တာမ်ိဳးလည္း ျဖစ္တတ္ပါတယ္။

                                                                     ဘာရာဒြါဂ်ာ (ျမန္မာျပည္)

 



.

လြတ္လပ္ျခင္းဆုိတာ ဒါပဲလား အစ္ကုိ

Tuesday, August 27, 2013 1 comments

 ~



ကုိမင္းကုိႏုိင္သုိ႔ အိတ္ဖြင့္ေပးစာ ~


 ကၽြန္မ ဒီေဆာင္းပါးကုိ ေရးဖုိ႕၊ မေရးဖုိ႕ အေတာ့္ကုိ စဥ္းစားရပါတယ္။ ဘာျဖစ္လုိ႕လဲဆုိေတာ့ ဒီေဆာင္းပါးက ကၽြန္မတစ္ဦးတည္းရဲ႕ အျမင္ကုိ ေဖာ္ျပခ်င္လုိ႕ျဖစ္ပါတယ္။ အေထာက္အထား၊ က်မ္းကုိး၊ ဗုဒၶေဟာတရားေတြကုိ မကုိးကားဘဲ သာမာန္ ျပည္သူတစ္ေယာက္ရဲ႕ အျမင္ကုိ ေျပာခ်င္လုိ႕ပါ။



ဒီေဆာင္းပါးမွာ ညႊန္းဆုိလုိက္တဲ့ အစ္ကုိ ဆုိသူကလည္း ၈၈ မ်ိဳးဆက္ အစ္ကုိမ်ားကုိပဲ ညႊန္းဆုိေျပာျခင္းျဖစ္ပါတယ္။  ျမန္မာ့ဒီမုိကေရစီေရးကုိ ေဆာင္ရြက္ေနၾကတဲ့ ၈၈ မ်ိဳးဆက္ဟာ ကၽြန္မတုိ႔မ်ိဳးဆက္ပါပဲ။

၈၈ မ်ိဳးဆက္လုိ႕ဆုိျခင္းက ၈၈အခါက ေက်ာင္းသားအျဖစ္ရွိေနၾကတဲ့  ေက်ာင္းသားတုိင္း (အထူးသျဖင့္ ၈၈ အေရးေတာ္ပုံမွာ ပါ၀င္ခဲ့တဲ့ေက်ာင္းသားမ်ား ) ဟာ ၈၈ မ်ိဳးဆက္ေတြပဲေပါ့။  ကၽြန္မကလည္း ၈၈ တုန္းက ေက်ာင္းသူဘ၀ဆုိေတာ့ ့ ၈၈မ်ိဳးဆက္က အစ္ကုိေတြအေပၚ သံေယာဇဥ္ရွိတာ မဆန္းပါဘူး။ အစ္ကုိတုိ႔ရဲ႕ သတင္းမ်ားကုိလည္း အခ်ိန္နဲ႕အမွ် မ်က္ေျခမျပတ္ အျမဲတေစ နားေထာင္ဖတ္ရႈတဲ့အတြက္ အစ္ကုိတုိ႕ရဲ႕ တုိင္းျပည္ အေပၚထားတဲ့ စိတ္ကေလးနဲ႕ ေထာင္ေတြ အၾကိမ္ၾကိမ္အက်ခံျပီး ေဆာင္ရြက္တဲ့ သတၱိနဲ႕ စိတ္ဓါတ္ကုိလည္း ကၽြန္မ အလြန္ပင္ ေလးစားတန္ဖုိးထားပါတယ္။ ၈၈ မ်ိဳးဆက္မဟုတ္တဲ့ ယုံၾကည္ခ်က္ေၾကာင့္ အက်ဥ္းက်၊ ေသဆုံးတဲ့သူေတြကုိလည္း အင္မတန္ကုိ ေလးစားတဲ့သူပါ။

အစ္ကုိတုိ႕က လူ႕အခြင့္အေရးရရွိ္ေရးအတြက္ အင္မတန္ေၾကြးေက်ာ္ခဲ့ၾကပါတယ္။ ဒီမုိကေရစီေရးအရ လြတ္လပ္ ခြင့္အားလုံး အတြက္ အားၾကိဳးမာန္တက္ အခုထက္ထိလည္း ေဆာင္ရြက္သူမ်ားမုိ႕ ေရးလုိက္ျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ လူ႕အခြင့္အေရးဆုိတာ ဘာလဲ အစ္ကုိ။ လြတ္လပ္စြာ ေျပာဆုိေရးသားခြင့္ ဆုိတာကုိ ဘာပါလိမ့္။ လြတ္လပ္ျခင္းမွာ ဥပေဒမရွိဘူးလားအစ္ကုိ။ လူ႕အခြင့္အေရး ဆုိတာလည္း ဥပေဒေအာက္က အခြင့္အေရး၊ ဥပေဒထဲက တစ္နည္းအားျဖင့္ ဒီမုိကေရစီေရးအရ ျပဌာန္းထားတဲ့ အခြင့္အေရးပဲ မဟုတ္ဘူးလား။

ဒီကေန႕မွာေတာ့ လူေတြဟာ လြတ္လပ္စြာ ေျပာဆုိခြင့္ကုိ အေၾကာင္းျပဳျပီး လုပ္ဇာတ္ခင္း၊ အေထာက္ အထားမဲ့၊ အသေရဖ်က္မႈနဲ႔ တရားစြဲဆုိႏုိင္ေလာက္ေအာင္ကုိ တရားလက္လြတ္ ေျပာဆုိေနၾကသလုိ၊ လြတ္လပ္စြာ ေရးသားခြင့္ကုိ အသုံးခ်ျပီး ေရွ႕ေရးကုိမငဲ့ကြက္၊ နာမည္ၾကီးရင္ျပီးေရာေလာက္ ဒါမွမဟုတ္ သမုိင္းထဲမွာ နာမည္ဆုိးတြင္ခ်င္လည္း တြင္ပါေစေတာ့ ဒီအုပ္စုကုိ နွံလုိက္ရင္ျဖင့္ လူေတြဖတ္ၾကမယ္၊ ဒီလူကုိ ခ်ီးျမွင့္ေျမွာက္စားလုိက္ရင္ျဖင့္  လူေတြဖတ္ၾကမယ္ဆုိျပီး ေျပာဆုိေရးသားတာေတြလည္း ေတြ႕ရပါတယ္။

ဒါေတြကိုလည္း အစ္ကုိတုိ႕ ဖတ္ရ၊ ၾကားရ မွာပါပဲ။ အခုေတာ့ အင္မတန္ ရုပ္ဆုိးတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ကေလးကုိ ၾကားသိခဲ့တာေတာ့ ၾကာပါျပီ။ GTC ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူႏွစ္ဦးရဲ႕ ဇာတ္လမ္းကုိ ဗြီဒီယုိခုိးရုိက္တဲ့လူက ရုိက္ျပီး သတင္းေတြ ပ်ံ႕လြင့္ေနတာလည္း ၾကာေနပါျပီ။ ကၽြန္မကေတာ့ ဂ်ာနယ္ထဲပါတဲ့ သတင္းေလာက္ပဲ သိတာပါ။ မေန႕တစ္ေန႕ကေတာ့ တပည့္တစ္ဦးက (အဲဒီတပည့္ဆုိသူကလည္း လူၾကီးျဖစ္ေနပါျပီ။ ကေလးႏွစ္ေယာက္ အေဖေတာင္ ျဖစ္ေနပါျပီ။ ) အဲဒီ GTC က ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူႏွစ္ဦးလက္ထပ္ လုိက္ျပီလုိ႕ ေျပာေတာ့လည္း ကၽြန္မက အင္း လုိက္ရုံအျပင္ ဘာမ်ားေျပာစရာရွိလုိ႔ လဲအစ္ကုိ။

ဒါေပမယ့္ မေန႕ကေက်ာင္းသြားရင္း ဦးေထာင္ဘုိ မီးပြြိဳင့္၊ ေရႊတိဂုံဘုရားေျခေတာ္္ရင္းမွာ စီဒီေတြ ေရာင္းေနတဲ့ လူငယ္ေလးႏွစ္ဦး ကၽြန္မတုိ႕ကားနားေရာက္လာပါတယ္။ ပါးစပ္ကလည္း GTC ျဖစ္ရပ္မွန္ အေခြေတြ၊ GTC ျဖစ္ရပ္မွန္ အေခြေတြလုိ႕ တစာစာ ေအာ္ျပီး ကၽြန္မကုိ ျပပါတယ္။ ကၽြန္မကေတာ့ ထိတ္လန္႕ တုန္လႈပ္စြာ မင္တက္ေန ေပမယ့္ ေဘးမွာ ထုိင္ေနတဲ့ ကၽြန္မအစ္ကုိကေတာ့ တစ္ေခြ၀ယ္လုိက္ပါတယ္။ အဲဒီ့အခ်ိန္မွာ တက္စီေမာင္းတဲ့ကားဆရာက ဒါက မလုပ္သင့္တာေတြ လုိ႕ေျပာလုိက္တယ္။ ကၽြန္မ နားမရွင္း ျဖစ္သြားပါတယ္။ သူဆုိုလိုတာ ဒီျဖစ္ရပ္ထဲက ေက်ာင္းသားနဲ႕ ေက်ာင္းသူကုိ ေျပာတယ္လုိ႕ပဲ ထင္လုိက္မိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ မဟုတ္ပါဘူး၊ သူဆုိလုိတဲ့ မလုပ္သင့္ဘူး ဆုိတာက ဒီလုိ မေရာင္းခ်သင့္ဘူး လုိ႕ေျပာလုိက္ တာကုိ သူဆက္ ေျပာတဲ့ စကားေတြ နားေထာင္ရင္း သိလုိက္တာပါ။

ဒီိဗြီဒီယုိကုိ အေစာင့္ေတြက ရုိက္ၾကတာလုိ႕ ေျပာၾကသလုိ၊ တစ္ခ်ိဳ႕ကလည္း ေက်ာင္းသား ေက်ာင္းသူ ေတြက ရုိက္တာလုိ႕ အမ်ိဳးမ်ိဳး ဆုိၾကပါတယ္။ ဒီဗီြဒီယုိကုိ ခုလုိ ပ်ံ႕ႏွ႔ံသြားေအာင္ ေရာင္းခ်တာကုိ ျမင္ေတာ့ ဒီကေလးေတြ ကုိယ္တုိင္ GTC ေက်ာင္းက ျဖစ္ရပ္စုံေတြကုိ သိေစခ်င္လြန္းလုိ႕ နာမည္ အပ်က္ခံၿပီးမ်ား အရုိက္ခံ လုိက္ၾကတာမ်ားလား လုိ႕ေတာင္ မျဖစ္ႏုိင္တာေလးကုိပဲ ေတြးမိျပန္ပါတယ္။

ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားမ်ားအရြယ္နဲ႕ အေျခအေနေတြအရ ဒီကေလးေတြ ဒီလုိျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။ ဒီလုိ ေက်ာင္းစည္းကမ္း ေဖာက္ဖ်က္က်ဴးလြန္သူကုိ ထုိက္တန္တဲ့အျပစ္ဒဏ္ေပးလုိက္ရမွာပဲ။ ေက်ာင္းက တာ၀န္ရွိတဲ့ ေက်ာင္းအုပ္က အစျပဳလုိ႕ ေမာ္ကြန္းထိန္းအလယ္ ဆရာ၊ ဆရာမေတြအဆုံး တာ၀န္ရွိတဲ့လူေတြဟာ တာ၀န္နဲ႕ အညီ မေဆာင္ရြက္ႏုိ္င္ခဲ့ရင္ သူတုိ႕ကုိလည္း ထုိက္သင့္တဲ့ အျပစ္ဒဏ္က်ခံရမွာပဲ။ ဒါေပမယ့္ ျပစ္မႈက်ဴးလြန္ျခင္းဟာ ေၾကာ္ျငာစရာမလုိတဲ့ကိစၥတစ္ရပ္ပါ။ သတင္းအျဖစ္ ထုတ္ျပန္ေၾကညာရမွာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

ကၽြန္မ ႏုိ္င္ငံတကာသတင္းမွာေရာ၊ ျမန္မာ့သတင္းစာမွာပါေတြ႕ရတာက ျပစ္မႈက်ဴးလြန္ေၾကာင္း ထင္ရွားရင္ေတာင္မွ ဓာတ္ပုံႏွင့္တကြ ေဖာ္ျပတဲ့အခါမွာ မ်က္စိေနရာကုိ အနက္ေရာင္နဲ႕ ပိတ္ျပီးမွ ေဖာ္ျပၾကတာကုိ ေတြ႕ရပါတယ္။ ႏုိ္င္ငံျခားက သတင္းေတြမွာ ျပစ္မႈက်ဴးလြန္သူကုိျပတဲ့အခါ မ်က္ႏွာကုိ ဘယ္သူ ဘယ္၀ါမွန္း မသိေအာင္ ၀ါးျပီး ေဖာ္ျပၾကပါတတယ္။ ျပစ္မႈက်ဴးလြန္သူဟာ ျပစ္ဒဏ္ကုိ က်ခံျပီးရင္ သူ႔ရဲ႕ လူမႈဘ၀ကုိ ျပန္ျပီး က်င္လည္ရဦးမွာျဖစ္ပါတယ္။ မႈခင္းသတင္းေတြမွာ မုဒိမ္းမႈကုိ ေဖာ္ျပရင္လည္း မုဒိမ္းျပဳက်င့္ ခံရတဲ့ မိန္းကေလးအမည္ကုိ ေဖာ္ျပေရးသားေလ့ မရိွပါဘူး။ ဒါဟာ က်င့္၀တ္တစ္ခုလုိ႕ ဆုိရင္လည္း မွန္ကန္လွတဲ့ က်င့္၀တ္ေလးတစ္ခုပါ။

ခုေတာ့  GTC ေက်ာင္းသားနဲ႔ ေက်ာင္းသူ ျဖစ္ရပ္ကုိ အေခြေတြပြားျပီး ျဖန္႕ခ်ိေရာင္းစားတာကုိ ေတြ႕ရေတာ့ နိမ့္က်လွတဲ့ ကၽြန္မတုိ႕လူေနမႈအသုိင္းအ၀ုိင္း ဆုိၿပီး  စက္ဆုပ္ရြံရွာမိပါတယ္။ မလိမၼာ တစ္ခါမုိက္ ဆုိတဲ့စကားလုိေပါ့ အစ္ကုိ။ တစ္ခါေတာ့ မုိက္ဖူးၾကမွာပါပဲ။ တစ္ခါမုိက္မိတုိင္း အျမဲတမ္းမိုက္မယ့္လူ လုိ႕ ကၽြန္မတုိ႕ ေျပာလုိ႕ရပါ့မလား။ လူသတ္မႈနဲ႕ ေထာင္က်ျပီး ျပစ္ဒဏ္ကုိခံယူျပီးတဲ့ လူကုိ လူသတ္သမားလုိ႕ပဲ လူ႕အသုိင္းအ၀ုိင္းက ဆုိမလား။  သူ႕အျပစ္အတြက္ သူေပးဆပ္ျပီးျပီေလ။

ခုလုိစာသင္ခန္းထဲမွာ မဖြယ္မရာ ဇာတ္စုံခင္းလုိက္တဲ့ ေက်ာင္းသားန႔ဲ ေက်ာင္းသူဟာ ျပစ္ဒဏ္ကုိ ခံယူျပီးျပီ ဆုိရင္ ဒီကိစၥ၊ ဒီအေၾကာင္းဟာ အဲဒီမွာပဲ ရပ္လုိ္က္ရမွာ မဟုတ္ဘူးလားအစ္ကုိ။ ဒီလုိကိစၥေတြမျဖစ္ေအာင္ ဘယ္သူ႕မွာတာ၀န္ရွိသလဲ။ တာ၀န္ရွိတဲ့လူကုိလည္း အျပစ္ေပးလုိက္ျခင္းအားျဖင့္ ေနာက္ေနာင္ကုိ ဒီလုိ ကိစၥေတြ မျဖစ္လာေအာင္ ထိ္န္းသိမ္းၾကမွာပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ခုလုိ လမ္းဆုံလမ္းခြမွာ ျဖန္႕ခ်ိေရာင္းခ်ေနေတာ့ ျပစ္ဒဏ္ က်ခံျပီးသားသူေတြကုိ ပတ္၀န္းက်င္က ျပစ္ဒဏ္ေတြ မဆုံးႏုိင္ေအာင္ ေပးေနဦးမွာပါပဲ။ ဒီျပစ္ဒဏ္ဟာ လူ႔က်င့္၀တ္နဲ႕ဆုိင္ေတာ့ မိဘေမာင္ဘြားမ်ားပါ ခံရမွာပါပဲ။ ျပစ္မႈက်ဴးလြန္တဲ့လူငယ္ေတြဟာ လူသားေတြပါ။ သူတုိ႕မွာ မိသားစုဆုိတာရွိမယ္၊ ေဆြမ်ိဳးေတြဆုိတာလည္း ရွိမွာပါပဲ။ သူတုိ႕ရင္ထဲကုိ ျပည္သူခ်စ္တဲ့ အစ္ကုိ ခဏေလး ၀င္ၾကည့္ပါဦး။

ဗီြဒီယိုရုိက္တဲ့ လူကေရာ ဒီေနရာမွာ သူ႕အစ္မ၊ သူ႕ညီမဆုိ ရုိက္မလား။ အေခြကုိ ျဖန္႕ခ်ိျပီး အျမတ္ ထုတ္ေနတဲ့လူေတြကေရာ သူ႕နွမ၊ သူ႔အေမ ဆုိရင္လည္း တစ္ေခြ ငါးရာနဲ႔ ျဖန္႕ခ်ိၾကမွာလား။ ျဖန္႕ခ်ိတာကုိ မတားဆီးတဲ့ လူေတြကေရာ သူ႕အမ်ိဳး၊ သူ႕အေဆြဆုိရင္လည္း မတားဆီးေတာ့ဘူးလား။ ဒီ ကေလးႏွစ္ေယာက္ဟာ ျပစ္မႈအၾကီးၾကီးကုိ က်ဴးလြန္လုိက္လုိ႕ တရားဥပေဒအရ ေပးတဲ့ ျပစ္ဒဏ္ကုိခံယူျပီးရင္ေတာင္မွ ဘ၀တစ္ခု လုံး စုတ္ျပတ္သြားေအာင္ ဒဏ္ခတ္တာကုိ ဆက္ခံရဦးမွာလားအစ္ကုိ။

အျပာဇာတ္ကားတစ္မွ် ဆုိးရြားတဲ့ ဒီအေခြကုိ လူငယ္ေလးေတြၾကည့္လုိက္တယ္ဆုိရင္ ဘာေတြဆက္ျပီး ျဖစ္လာႏုိင္သလဲအစ္ကုိ။ အစ္ကုိတုိ႕ေတြ ေျပာေျပာေနတဲ့ မ်ိဳးဆက္သစ္ကေလးေတြရဲ႕ ဦးေႏွာက္ကေလးထဲကုိ အညွီအေဟာက္ေတြ ၾကီးစုိးသြားမွာပါပဲ မဟုတ္ဖူးလားအစ္ကုိ။  အျပာကားတစ္မွ်ဆုိး၀ါးတဲ့ ဒီအေခြမ်ိဳးကုိ လမ္းဆုံလမ္းခြမွာ အသက္ၾကီးငယ္မေရြးကုိ ေရာင္းခ်ေနတာဟာ လူ႕အခြင့္အေရးရဲ႕ အႏွစ္သာရလားအစ္ကုိ။ အစ္ကုိ ေထာင္ထဲအၾကိမ္ၾကိမ္၀င္ခဲ့တာ ဒီလုိလူ႕အခြင့္အေရးေတြရဖုိ႕လားအစ္ကုိ။

လူဆုိတာကလည္း ဘာက်မ္းဂန္၊ ဘာအေဟာကုိမွ မသိနားမလည္တဲ့ လူေတြအျဖစ္ ရွိေနမယ္ ဆုိရင္ေတာင္ ဒီလုိအမူအက်င့္ေတြ မရွိသင့္ဘူးဆုိရင္ ဘုရားအဆုံးအမေတြနဲ႕ ဘ၀ဂ္ထိေအာင္ပ်႕႔ံေနတဲ့ ကၽြန္မတုိ႕ တုိင္းျပည္က လူေတြဟာ ဒီလုိ အမူအက်င့္ေတြ ရွိသင့္ရဲ႕လား။ လူေတြဟာ လြတ္လပ္စြာ ေျပာဆုိေရးသားခြင့္ကုိရတဲ့အခါ လြတ္လပ္ျခင္းကုိ အေၾကာင္းျပဳျပီး ဒါမ်ိဳးေတြ လုပ္ၾကမွာလား။ ဘုရားေဟာကုိ သိမွပဲ ေရွာင္က်ဥ္ ၾကမွာလား။ ဒီလုိမဖြယ္မရာျဖစ္ေနတာကုိ အျပစ္လုိ႕ျမင္ရင္ တာ၀န္ရွိေက်ာင္းအုပ္တုိ႕၊ ေမာ္ကြန္းထိန္းတုိ႕ကုိ ေခၚျပျပီး တုိင္ၾကား၊ အေရးယူရမွာ။ သူတုိ႕ဗီြဒီယုိရုိက္တာ အၾကာၾကီးပါ။ ေက်ာင္းအုပ္တုိ႕၊ ေမာ္ကြန္းထိန္းတုိ႕ကုိ သြားေခၚလုိ႕ရပါတယ္။ တကယ္လုိ႕ မေခၚျဖစ္လုိ႕ သက္ေသျဖစ္ေအာင္ရုိက္ထားတာဆုိရင္လည္း ဒီျပစ္မႈကုိ တုိင္ၾကားရင္း တစ္ပါတည္း အဲဒီ့ ဗီြဒီယုိကုိ အပ္လုိက္ရမွာပဲမဟုတ္ဖူးလား အစ္ကုိ။  အခုလုိ ဗြီဒီယုိခုိးရုိက္တာက တရား၀င္သလားအစ္ကုိ။ ခုိးရုိက္ျပီး ျဖန္႕ခ်ိတာကုိေရာ တရားဥပေဒေၾကာင္းအရ ခြင့္ျပဳထား သလား။ ဒီလုိသာ  ရွင္သန္မယ့္ လူမႈပတ္၀န္းက်င္ဆုိရင္ လြတ္လပ္ျခင္းအတြက္ အခ်ိန္အကုန္မခံပါနဲ႕ေတာ့ အစ္ကုိ။ လူ႕အခြင့္အေရး အတြက္လည္း ေထာင္အက် မခံပါန႕ဲေတာ့အစ္ကုိ။

ငါးခုံးမတစ္ေကာင္ေၾကာင့္ တစ္ေလွလုံးပုပ္ ဆုိတဲ့ စကားရွိတယ္ေလ။ ငါးခုံးမကလည္း တစ္ေကာင္တည္း မဟုတ္ဖူးအစ္ကုိ။ ေလွကလည္း တစ္စင္းတည္းမဟုတ္ဖူးေလ။ အစ္ကုိက စာေရးတတ္သူ စာေရးဆရာမုိ႕ လူ႕က်င့္၀တ္ေတြကုိ ေရးပါအစ္ကုိ။ လြတ္လပ္စြာ ေျပာဆုိေရးသားသူေတြရဲ႕ တာ၀န္ကုိ ေျပာပါေဟာပါဦး။  လြတ္လပ္စြာေျပာဆုိေရးသားခြင့္ရွိတယ္ ဆုိတုိင္းလည္း  မဟုတ္တာကုိ အဟုတ္လုပ္ေျပာခြင့္၊ ဆုိခြင့္ရွိတာမဟုတ္ဖူး ဆုိတာေလးကုိ ဇာတ္အိမ္ေလးဖြဲ႕ပါဦး။ အစ္ကုိ႕ကုိ ျပည္သူေတြက ခ်စ္ပါတယ္။ ပုဂၢိဳလ္ခင္ရင္ တရားလည္း မင္သတဲ့။ ဒီမုိကေရစီ နဲ႔ လူ႕အခြင့္အေရးကုိ ျပည္သူေတြကုိ ေပးခ်င္တဲ့အစ္ကုိ … ဒီမုိကေရစီ၊ လူ႕အခြင့္အေရးနဲ႕ ထုိက္တန္တဲ့ ျပည္သူျဖစ္ေအာင္လည္း ၾကိဳးစားပါဦးအစ္ကုိ။

          ကၽြန္မတုိ႕ျမန္မာလူမ်ိဳးဟာ အင္မတန္ ေမ့လြယ္၊ ေပ်ာက္လြယ္တဲ့ အမ်ိဳးပါ။ ၀င္းေမာ္ဦးေလးကုိလည္း ေမ့ေနပါျပီ။ ေမာင္ေသာ္ကတုိ႕၊ ဆရာေအာင္ေမသုတုိ႕ကုိလည္း မသိသေလာက္ျဖစ္ေနပါျပီ။ ကားထဲမွာ အဆမတန္ လူေတြမ်ားျပီး အသက္ရွဴၾကပ္ ေသဆုံးခဲ့တဲ့သူေတြကုိေရာ မွတ္မိေသးမယ္လုိ႕ အစ္ကုိ ထင္သလား။ တံတားနီေရာ ျပည္သူေတြရဲ႕ ႏွလုံးသားထဲမွာ ရွိေသးရဲ႕လား။ ဒါေပမယ့္ ဇာဂနာကုိေတာ့ မေမ့ေကာင္း ေသးပါဘူး။ မင္းကုိႏုိ္္င္နဲ႕ ကုိကုိၾကီးကုိလည္း သိၾကတန္ေကာင္းပါရဲ႕။ ဒီလူေတြကုိ စာနာတန္ေကာင္းပါရဲ႕။ ဒီလူေတြရဲ႕ နာက်င္မႈဟာ ႏွလုံးသားနဲ႕ ဦးေႏွာက္ကေလးထဲမွာ ခုိေအာင္းေနဆဲပဲဆုိတာ နားလည္တန္ ေကာင္းပါရဲ႕။

          ကၽြန္မကေတာ့ ဒီလုိက်င့္၀တ္မဲ့တဲ့လူေတြေၾကာင့္ ရင္ထဲက အားနာမိပါရဲ႕အစ္ကုိ။

                                                                                          ဘာရာဒြါဂ်ာ(ျမန္မာျပည္)

 



.

 
Copyright © 2014 Irrawaddy Publishing Group. All Rights Reserved